Denpa-teki na Kanojo

الف. غیر منطقی. ب- شخصیت ها و انگیزه های ضعیف. ج. شخصیت‌های دیوانه بد (از طرف کسی که از دیوانگی لذت می‌برد) فقط به این دلیل که «مثل مدرسه و داشوننس با شخصیت‌های کلیشه‌ای نیست» به این معنی نیست که آوانگارد و نمایشی شگفت‌انگیز است، بلکه به معنای واقعی کلمه فقط به این معناست که ژانر متفاوتی است. ... بر خلاف برخی از بررسی ها برای این تمایل به ادعا. همچنین، اگر از کوتاهی به عنوان بهانه استفاده کنید، می‌توان به بسیاری از چیزهای آشغال ملایمت داد. این پتانسیل داشت، اما پتانسیل هدر رفت. شخصیت‌ها 5/10: توسعه معکوس شخصیت برای قهرمان Juu-sama، به‌عنوان یک مرد سرسخت شروع شد که "هر وقت کسی را در دعوا می‌برد" و حتی به دنبال یک قاتل سریالی مرموز می‌گشت و با آن روبرو می‌شد، اما بعداً به یک مرد ضعیف تبدیل شد. شخصیت و حتی زمانی که یک بانوی دیوانه در انتها به کسی حمله می کرد وارد عمل نشد و در عوض خادم وفادار را برای برخورد با "بانوی دیوانه چاقو" می فرستد. شخصیت ها چند "مکالمه فلسفی" دارند و همین کافی است تا مردم ادعا کنند که عمق دارند (اگرچه من از چند نقل قول مانند "حتی دیوانه ها قوانین خود را دارند یا چیز دیگری" و "همه دیوانه هستند بنابراین آنها را ندارند" لذت بردم. درک کنید که دنیا چقدر پیچیده است" اما اینها جملات دیوانه کننده نسبتاً عادی هستند). جنبه دختر خدمتکار جالب بود اما هرگز توضیح داده نشد و عمدتاً به عنوان پله ای برای پیشبرد طرح مورد استفاده قرار گرفت. خلاصه داستان 3/10: طرح قسمت اول به خوبی آغاز می شود و لذت بخش است، تا زمانی که کل افشاگری از هیچ جا به هم ریخته و به بینندگان ریخته می شود. با وقوع قتل های وحشتناک، شما انتظار یک شرور دیوانه را دارید، اما تعجب، این اتفاق نمی افتد. این اپیزود هیچ نتیجه ای نداشت و حتی نشان نمی داد که چه اتفاقی برای شخصیت شرور افتاده است. طرح اپیزود دوم حتی بدتر بود، با نتیجه‌گیری دوباره با قاشق با نتیجه‌ای مشابه با قسمت اول به مخاطب داده شد، اما در پایان یک چیز خنده‌دار بود، اما آنها در واقع باید با *پیچ و خم طرح* روبرو می‌شدند. انگیزه ها/دیوانه ها؟: غیر منطقی. هیچ عمقی پشت این دیوانگی نبود. با به معنای واقعی کلمه "بند زدن" مردم و به راه انداختن مواد منفجره، انتظار ندارید چنین شخصیت های ضعیفی پشت سر آنها باشند.

این همان چیزی است که افراد احمق فکر می کنند نمایشی با عمق وجود دارد. و این همان چیزی است که زمانی اتفاق می‌افتد که نویسنده‌ای که فقط قادر به نوشتن چرندیات سطحی است، تصمیم می‌گیرد چیزی «عمیق‌تر از زندگی» بسازد، اما چیزی که در نهایت خلق می‌شود، نوعی حماقت و سطوح غیرواقعی غرور است که با شخصیت اصلی ترکیب می‌شود. ناتوان از اندیشه اصیل که تنها خصلتش «بزهکار» مهربان بودن است. و البته این مهربانی از دخترها شروع می شود و به دختران ختم می شود زیرا اگر همه این شخصیت ها مرد بودند به جای آن داستان آنطور که هست نمی شد زیرا ما مردها نمی توانیم داستانی بنویسیم که در آن مهربانی به مرد دیگری تعمیم داده شود. بنابراین همیشه باید یک دختر بامزه باشد که این مهربانی را دریافت کند، حتی اگر او یک شرور غیرقابل جبران باشد. شخصیت‌های اینجا مسطح و ابتدایی هستند و در مورد انیمه چیز جدیدی نیستند. جالب ترین چیز در مورد شخصیت اصلی در اینجا این است که او دستگیره های قطار را به روشی بسیار منحصر به فرد نگه می دارد. به غیر از این، او احمقی است که با قاتلان زنجیره ای مهربان است و می خواهد آنها را تا زمانی که یک زن است در آغوش بگیرد. به اصطلاح آنتاگونیست‌های این سریال نیز آشغال هستند، آنها اساساً تجلی چیزی هستند که یک احمق فکر می‌کند یک قاتل زنجیره‌ای یا روان‌پریشی است. اگر می‌خواهید قاتلان زنجیره‌ای و افراد روان‌پریش را به خوبی ببینید، فقط Monster را تماشا کنید. چون این اینجا فقط آزاردهنده است. به هر حال، اگر می خواهید وقت خود را تلف کنید و برای آن ارزش قائل نیستید، این را تماشا کنید. وگرنه چیز دیگه ای پیدا کن

tl;dr: چند راز به اندازه کافی مناسب، اما یک گروه شخصیتی واقعاً توسعه نیافته. این یک جفت دو OVA بر اساس یک سری رمان سه جلدی به همین نام است. با این حال، تنها دو جلد از آن را پذیرفته است، با این حال، اولی OVA جلد اول را تطبیق می دهد و OVA دوم عمدتاً جلد سوم را با برخی موارد جزئی برگرفته از جلد دوم تطبیق می دهد. همانطور که انتظار می رود، از آنجایی که هر OVA تنها 42 دقیقه است و به طور مستقیم از اقتباس جلد دوم صرف نظر می کند، اقتباس باید به طور قابل توجهی از رمان هایی با برش های اصلی داستان و بسیاری از رویدادهای بازسازی شده متفاوت باشد. هر OVA شامل یک رمز و راز با یک فضای ترسناک روانشناختی است که توسط دو شخصیت اصلی، جوو و آمه، درگیر می شود. همانطور که عنوان سریال نشان می دهد، درجاتی از دنپا نیز در آن وجود دارد، اگرچه بر خلاف عنوان نشان می دهد که ریشه در آنتاگونیست ها دارد تا قهرمان. قهرمان بیشتر تمایل دارد که فقط یک chuuni استاندارد باشد. هر یک از اسرار شگفت انگیز نیستند، اما به اندازه کافی مناسب هستند و به اندازه کافی با مهارت نوشته شده اند که به خوبی جریان داشته باشند و حس خوبی از فضا داشته باشند. هر کدام مضامین ساده ای را بررسی می کنند، اولی در مورد میل به ترحم نبودن و دومی در مورد میل به دستیابی به خوشبختی، و اگرچه این کاوش آنقدرها هم عمیق نیست و واقعاً کار خاصی انجام نمی دهد، اما به نظر می رسد که به برخی از آنها ضربه می زند. یادداشت های خوبی می کند و در برخی خطوط خوب در مورد موضوعات قرار می گیرد. در نهایت، بزرگترین مشکل این است که واقعاً چیزی نزدیک به یک داستان کامل نیست. هر معمایی با قاطعیت حل می شود، اما از نظر شخصیت ها به طور قابل توجهی کمبود دارد. پس‌زمینه دوتایی اصلی به شدت کم است و بنابراین احساس نمی‌کنند که به درستی شکل گرفته‌اند. آنها مطمئناً هنوز باحال هستند، اما انگیزه ها و فرآیندهای فکری آنها به درستی توضیح داده نشده است و بنابراین سرمایه گذاری کامل روی آنها دشوار است. پویایی بین شخصیت های اصلی جالب است و شما می توانید به نوعی شروع به توسعه روابط را مشاهده کنید، اما فقط به سختی. توسعه بسیار کمی در واقع رخ می دهد. کلمه 彼女 در عنوان به نظر می رسد به طور کلی به عنوان "دوست دختر" ترجمه شده است، اما حداقل از نظر نحوه نمایش چیزها در OVA، من آن را به سادگی "دختر" ترجمه می کنم زیرا همه چیز به آن نقطه نزدیک نمی شود. همچنین برخی از شخصیت‌های جانبی را معرفی می‌کند که در صورت استفاده درست می‌توانند جالب باشند، اما هرگز واقعاً فرصتی برای انجام کارهای زیادی با آنها پیدا نمی‌کنند. بنابراین، بازیگران بسیار توخالی به نظر می‌رسند و مجموعه به‌طور کلی احساس می‌کند که به نوعی ناقص است و انگار عناصر اساسی را از دست داده است. هنر و انیمیشن به اندازه کافی مناسب هستند. کیفیت هر کدام به خودی خود شگفت‌انگیز نیست، اما صفحه داستان و کادربندی کلی بسیار خوب بود و به طور کلی برای لحنی که سعی در ایجاد آن داشت، بسیار خوب عمل کرد. موسیقی متن به اندازه کافی مناسب بود اما به خصوص به یاد ماندنی نبود. OP وجود ندارد، و ED ها همچنین آهنگ های به اندازه کافی مناسب داشتند، اگرچه تصاویر فقط متن روی یک پس زمینه تک رنگ بودند.