Dragon Quest: Dai no Daibouken (2020)

من از این واقعیت خوشم نمی‌آید که هر وقت شخصیتی از جایی به دردسر می‌افتد، شخصیت دیگری او را نجات می‌دهد، خیلی وقت‌ها این اتفاق می‌افتد که شخصیت دیگر به طور اتفاقی برای نجات روز آنجا باشد و خسته‌کننده می‌شود. مشکل دیگر این است که شما شخصیت‌هایی دارید که تقریباً مرده‌اند یا نمی‌توانند بجنگند، سپس ناگهان انرژی لازم برای مبارزه را پیدا می‌کنند، بدون اینکه توضیح زیادی در مورد اینکه چرا می‌توانند دوباره بجنگند. همچنین صحنه ای وجود دارد که هیونکل توسط باران قیچی می شود و آلبیناس در قسمت 51 به او حمله می کند و هنگامی که هیونکل در آنجا دراز می کشد باران اشاره می کند که چگونه هیونکل هرگز دوباره مبارزه نخواهد کرد اما چند قسمت بعد هیونکل ناگهان به میدان نبرد بازگشته و دوباره می جنگد. فقط لحظات زیادی در داستان وجود دارد که متوجه می شوید این داستان چقدر بد نوشته شده است. من می گویم طراحی شخصیت ها جالب است، مبارزه برای تماشای سرگرم کننده است و موسیقی خوب است، اما نادیده گرفتن معایب این انیمه دشوار است. پاپ همچنین واقعاً آزاردهنده است و با احساساتش بیش از حد است، حتی برای یک شخصیت درخشان.

خوب شروع می شود می توان آن را یک نفس هوای تازه نامید. و شما با خود فکر می کنید که نبرد جالبی است. اما پس از آن شروع به خسته کننده شدن می کند. من صادقانه فکر می کنم دلیلی برای 100 قسمت بودن سریال وجود ندارد زیرا آنقدر تکراری است که در قسمت 20-30 احساس می کنید از آن خسته شده اید. صادقانه. اگر سریال 24-30 قسمتی بود که شاید به فصل تقسیم شود خیلی بهتر بود. تماشای 100 قسمت از این خسته کننده است. و بله به نظر فوق العاده قدیمی است. شرورها نیز احساس فوق العاده کارتونی دارند. خوب. من می دانم که این یک کارتون و همه چیز است. اما هنوز.ویرایش: می‌خواهم موارد بیشتری را به بررسی خود اضافه کنم زیرا احساس می‌کنم آنچه نوشتم به اندازه کافی نبود. توضیح خواهم داد که چرا تماشای آن را بدون وارد شدن به اسپویلر متوقف کردم. بنابراین اساسا. همانطور که گفتم. وقتی نمایش شروع شد من هیجان زده می شدم زیرا صحنه های مبارزه جالبی داشت، داستان جالبی داشت و موارد دیگر. و بله، من فکر می‌کنم که در حالی که انیمیشن کمی بد است، هنوز آنقدر خوب است که بتوان آن را دوست داشت. مشکل این بود که اساسا نمایش زمان برای نفس کشیدن ندارد. این نمایش اساساً نوعی نمایش "شبه روز" است. جایی که تعداد زیادی ویلین وجود دارد و هر چند قسمت بر روی یک شیطان دیگر تمرکز می کند. و چون DAI و دوستانش زره نقشه را دارند و همیشه برنده می شوند که خسته کننده است. اکنون در یک نقطه با خود فکر می کنید. نکته چیست؟ سریال واقعا داستان خوبی داره صحنه های مبارزه خوبی دارد و بس. همان طور که گفتم، شرورها چیزی نیستند جز آدم های بد کارتونی یک بعدی. بیشتر آنها بی دلیل شیطان هستند. تعداد کمی از آنها انگیزه واقعی دارند. اما اکثر آنها این کار را نمی کنند. من در عجبم. این سریال 100 قسمت است و دلیل واقعی برای تماشای آن وجود ندارد زیرا احتمالاً به هر حال برای مدت زیادی ادامه نخواهد داشت. پس چرا خودتان را روی تماشای 100 قسمت از یک برنامه سرمایه گذاری کنید که بر اساس یک مانگایی است که 30 سال پیش منتشر شد و به پایان رسید؟ و همچنین. اژدها کوئست آن است اما ربطی به هیچ یک از بازی های اژدها ندارد. که من را به نقطه بعدی هدایت می کند. همانند پوکمون چرا آنها نمایش را بر اساس بازی های واقعی ساخته اند؟ همان اشتباهی که دقیقاً با پوکمون انجام دادند. آنها بدون هیچ دلیلی داستان را بیهوده کردند. همچنین. آره. همانطور که گفتم. داستان فقط خسته کننده است و نمایش به جای اینکه به تماشاگر فرصت نفس بکشد با برخی قسمت‌هایی که برشی از زندگی هستند، شاید سریال شما را بی‌درنگ از این شرور به آن شیطان پرتاب کند. و به خودت احساس میکنی "لعنتی نه دوباره". همانطور که گفتم. اساساً انیمه "ویلیان روز" است. احمق باشید که با ساختن شخصیت های بدجنس و بدون هیچ انگیزه ای برای بچه ها جذاب باشید. منظور من این است که. توپ اژدها برای بچه ها نیز ساخته شده است. اما شیطان های اژدها توپ حداقل جالب هستند. با پیشینه خوب و انگیزه های واقعی. حتی در فوق العاده و توپ اژدها در حالی که بهترین داستان را ندارند هنوز هم تا حدودی داستان جالبی دارند. از نو. من از این نمایش متنفر نیستم فقط فکر می کنم تماشای آن وقت تلف کردن است. خودشه.