Edomae Elf

ما یک جن ماده داریم که صدها سال پیش در این دنیا احضار شده است، یک جن بدون قدرت الهی که بدون هیچ دلیلی توسط مردم محلی به عنوان یک الهه پرستش می شود. او شصت سال است که به دلیل واکنش هایش در کودکی زیر پنج سال به عنوان یک گوشه نشین زندگی می کند. او یک یا دو بار در هر قسمت یک داستان کوتاه از گذشته را تعریف می کند، آنقدر کوتاه که جالب نیست. کشیش او را مجبور می کند بیرون بیاید و ما در آنجا رویدادهای کوتاهی داریم. این انیمه بیشتر یک برشی از زندگی است تا کمدی. هیچ چیز واقعا خنده دار نیست، بیشتر در مورد موقعیت های مضحک است که باعث ایجاد احساس خجالت برای دو قهرمان داستان می شود. فکر می‌کنم این نمایش می‌تواند برای بچه‌های زیر 7 یا 8 سال خوب باشد، بیش از این سن نمی‌دانم چه حواس‌پرتی می‌تواند از آن منحرف شود. 3/10 برای من چون هنر خوب است.

اوتاکو الف یک تکه واقعاً زیبا از زندگی است، با پیش‌فرض دوست‌داشتنی و خستگی‌ناپذیر، که در نهایت بیشتر به یک درس تاریخی سرگرم‌کننده درباره ژاپن عصر ادو تبدیل می‌شود تا یک نامه عاشقانه به فرهنگ اوتاکو در حدود یک چهارم راه. با شروع داستان، آن بر اساس یک مفهوم صخره‌ای استوار شده است- یک زیارتگاه شینتو در نقطه‌ای خاص در توکیو به جن ساکن خود که در دوره ادو احضار شده بود، وقف شده است، که همیشه کمی بسته بوده است، اما مدتهاست که تبدیل به یک اوتاکوی هاردکور نیز شده است. این به شیوه ای قطعی اپیزودیک باز می شود، زمان زیادی را در 2 قوس داستانی کوتاه در یک اپیزود بسته بندی می کند. من فکر می‌کنم این قالب واقعاً برای اوتاکو الف کار می‌کند، و حال و هوای کلی زندگی روزمره با این جاودانه عجیب و غریب را برجسته می‌کند، به‌ویژه زمانی که با افراد اطرافش تضاد و تمجید شود. اگرچه، شروع قدرتمندی که صرف ثبت فضای اوتاکودوم شد، از ابتدای انیمه گذشت، بقیه نمایش بیشتر بر تاریخ ادو تمرکز کرد تا فرهنگ اوتاکو. جالب بود، و من حتی چند چیز یاد گرفتم، اما آن چیزی که انتظار داشتم نیست. به هر حال، در نمایشی با عنوان وروجک اوتاکو، تم های اوتاکو بیشتری پیش بینی می شود. چیز زیادی برای گفتن در مورد داستان وجود ندارد، زیرا به این فرمول می چسبد و آن را از ابتدا تا انتها به شکلی قوی اجرا می کند، هرگز احساس عجله یا گرفتگی نمی کند. حتی فراتر از احساسات شخصی من به عنوان یک طرفدار قالب اپیزودیک، این فقط برای این انیمه به ویژه مناسب است، حتی برخی نکات دراماتیک و فلسفی جزئی در رابطه با جاودانگی و وظیفه مقدس وجود دارد. با این حال، این هنر است که قوی ترین جنبه این انیمه است. تمیز، مشخص، رنگارنگ و پر انرژی است. از انیمیشن صاف تا کام رنگی پر جنب و جوش، همه چیزهایی است که یک تکه از سبک هنری زندگی باید داشته باشد، به خصوص آن چیزی که به زیبایی شناسی روزمره یک فضای مذهبی شینتو می پردازد. واقعاً تعادلی را در به تصویر کشیدن یک مکان مقدس به شیوه‌ای معمولی ایجاد می‌کند، که به طور همزمان در تضادش چشمگیر و در رویکردش آشناست. حتی ترکیبی از انیمیشن‌های دو بعدی و سه بعدی در قسمت بیرونی وجود دارد، جایی که شخصیت‌ها بر روی یک ماکت واقعی از اتاقی که الدا در آن زندگی می‌کند قرار گرفته‌اند و به موارد خاص نمایش، مانند مجموعه قورباغه‌ها و قورباغه‌های او جان می‌بخشند. مینی ها و برچسب های روی لپ تاپ او. با این حال، بخش مورد علاقه من از هنر طراحی شخصیت است که از ابتدا تا انتها بسیار متمایز و از نظر بصری جذاب است، با توجه به جزئیات، سیال بودن انیمیشن و استفاده از بیان چهره که معمولاً از یک فیلم انیمیشن انتظار می رود، نه یک نمایش. صدا با تمام استانداردهای کیفیت مطابقت دارد، واقعاً برجسته نیست، به جز صدای OP. شخصیت‌ها برای نمایشی که در آن حضور دارند مناسب هستند، ساده و لذت‌بخش بدون احساس پوچی یا ساختگی هستند. افراد مورد علاقه من در میان آنها به راحتی دوتایی اصلی، الدا و کویتو هستند، زیرا رابطه عجیب آنها به عنوان خدای مورد احترام و دوشیزه عبادتگاه روزمره باعث می شود که این دو از طریق رابطه منحصر به فردشان با یکدیگر ایجاد کنند - الدا بی دست و پا یاد می گیرد که به جایگاه خود برود. به عنوان ستونی از جامعه و کسی که دوستانش می توانند به او تکیه کنند، در حالی که کویتو مصمم و وسواس به بلوغ یاد می گیرد که هر روز زندگی را در دست بگیرد و از بودن در لحظه با افرادی که زندگی او را تشکیل می دهند لذت ببرد. به طور کلی، واضح است که عشق زیادی به Otaku Elf وارد شده است و افرادی که روی آن کار کرده اند باید لذت زیادی برده باشند، که این واقعیتی است که در طول این نمایش می درخشد. قطعاً به آن ساعتی را به عنوان یک برش محکم از زندگی بدهید، حتی اگر عناصر اوتاکو کمتر از آنچه در ابتدا انتظار داشتید داشته باشد.