Omoide no Marnie

فیلمی با داستانی ساده که آنچه را که در نظر دارد ارائه می‌کند، همراه با پیچش داستانی عالی. با این حال، نمی تواند اصلی ترین چیز را که داستان را تشکیل می دهد، توضیح دهد، یعنی اینکه چگونه آنا توانست مارنی را ببیند. این به بیننده بستگی دارد که سعی کند از دیدگاه و تفسیر خود توضیحی را بفهمد و بیابد. برای من، می توانم بگویم که این یک پدیده عرفانی از آرزویی است که آنا ساخته است (یا می خواهد بسازد، زیرا نتوانست آن را همراه با کاغذهای دیگران به گیاه آویزان کند). وقتی او برای اولین بار به ملاقات مارنی می رود، قایق او حاوی شمعی است که وقتی آنا برمی گردد و متوجه قایق می شود، به سرعت خاموش می شود. صحنه‌ای در جشنواره وجود دارد که آنا شمعی را روشن می‌کند و آن را روی میز با شمع‌های دیگری که توسط بازدیدکنندگان دیگر گذاشته شده است قرار می‌دهد. همراه با خاطرات داستان‌هایی که مادربزرگش درباره دوران کودکی‌اش و شیفتگی «ناشناخته» او به این عمارت برایش تعریف کرده بود (که در واقع متوجه شدیم که او در کودکی دیده بود، اما به یاد نمی‌آورد)، در نهایت باعث شد او این عمارت را دوباره زنده کند. خاطرات. آیا ممکن است فقط یک جزئیات باشد و آنقدر منطقی نباشد؟ بله، اما آن را جالب دیدم و خواستم آن را به اشتراک بگذارم. Traduzido com o DeepL https://www.deepl.com/app/?utm_source=android&utm_medium=app&utm_campaign=share-translation

هوم، فکر می‌کنم باید پیش‌گفتار این نقد را با گفتن این که این احساسی را که فیلم در من ایجاد کرد، مطرح کنم. اگر به دنبال نقدی هستید که به شما بگوید آیا باید آن را تماشا کنید یا نه، شاید اینطور نباشد. اینکه وقتی مارنی آنجا بود بر اساس رمانی ساخته شده بود، من را شگفت زده نمی کند. تماشای فیلم تقریباً باعث می‌شود که وقتی صفحات یک رمان قدیمی چرمی را ورق می‌زنید، احساس کنید زیر پوشش یک اتاق بزرگ به سبک ویکتوریایی هستید و به دنیای دیگری منتقل می‌شوید. منظورم این نیست که مارنی فانتزی است، به نظر می رسد که در تمام آثار استودیو گیبلی آنها این توانایی را دارند که شما را به دنیای دیگری منتقل کنند که مشابه دنیای ما است، اما یک چیز در هم آمیخته است، جادو. سپس هر چه بیشتر فیلم‌های آنها را تماشا می‌کنم، بیشتر متوجه می‌شوم که این نیست که جادو در دنیای ما وجود ندارد، بلکه از طریق همه چیزهای کسل‌کننده‌ای که در زندگی‌مان روی آن استرس داریم، خود را به آن کور می‌کنیم. تماشای وقتی مارنی آنجا بود مرا به یاد جادوی زیبای زندگی می اندازد. هر فریم، هر تعامل، هر لحظه از این فیلم یک لذت بود. این فیلم نفسی تازه است، مثل یک افسانه. فیلم‌های گیبلی با قلمرو شگفتی‌های تاریک و کودکانه که هیچ فیلم دیگری تماشا نکرده‌ام مرز دارد. وقتی مارنی آنجا بود معنای جدیدی به عبارت "یک نقاشی متحرک" می دهد. بنابراین بله، من آن را دوست داشتم، از افرادی که این داستان را تعریف کردند، تشکر می کنم، این به من کمک کرد تا کمی بیشتر از این چیزی به نام "جادو" را ببینم.