Rougo ni Sonaete Isekai de 8-manmai no Kinka wo Tamemasu

بگذارید کمی در مورد قهرمان ما، میتسوها، به شما بگویم. رفتار شاد و مودبانه او هم یک عمل گرایی شریرانه و هم اراده آهنین برای محافظت از خود و دوستانش را رد می کند. او یک دروغگوی بیمارگونه است که به طور معمول همه از جمله خودش را با دلیل و بدون دلیل فریب می دهد. او قادر است بدون عرق ریختن به مردم و حیوانات صدمه بزند و بکشد، علیرغم هیچ نشانه ای مبنی بر اینکه قبل از عیادت شدن، چنین کاری انجام داده است. او تمام توصیه های تجاری خود و در واقع توصیه های زندگی را از برادر مرده اش می گیرد که اکنون به عنوان زاییده تخیل او وجود دارد. و او عاشق پول است. در چند قسمت اول، ما می‌بینیم که طرفدار سیاست مالیاتی آزادانه است، سعی می‌کند یک نجیب‌زاده را برای «ساخت برندش» بفروشد، از همان نجیب‌زاده کلاهبرداری می‌کند تا برای تجارت وارداتش تأمین مالی کند، با خوشحالی لباس زیرش را با یک پول سریع به حراج می‌گذارد، و در مورد حمایت یک PMC آمریکایی مذاکره کنید که فلزات گرانبهایی را که او در isekai به دست می آورد بشویید و اسلحه به او عرضه کند. آیا این دستیار اندکی بی بند و بار سرمایه داری مدرن می تواند در دنیای فئودالی زنده بماند و رشد کند؟ این فرضیه ای است که نوید دسیسه، اقدام جسورانه و عواقب ظالمانه را هنگام برخورد دنیاها می دهد. فقط به OP نگاه کنید که در آن میتسوها با اسلحه ژست می گیرد در حالی که از آسمان پول می بارد. اگر این برای شما سرگرم کننده به نظر می رسد، آنگاه خواهید فهمید که چرا من بعد از چند قسمت اول هیجان زده بودم. مشکل این است که ... نمایش یک چک می نویسد که نمی تواند آن را نقد کند. هنگامی که قهرمان ما تجارت خود را به طور جدی شروع می کند، کار زیادی با آن انجام نمی دهد. بخش بزرگی از نمایش به ماجراجویی‌های نسبتاً پیش پا افتاده و سودآور اختصاص دارد که ارتباط چندانی با اداره روزمره کسب‌وکار میتسوها ندارند، که در نهایت تا حد زیادی نادیده گرفته می‌شود. در برخی مواقع، احساس می‌کنم که کارکنان نویسندگی آنچه را که می‌خواستند انجام دهند، از دست داده‌اند. شخصیت پردازی میتسوها به شدت ناسازگار است. گاهی اوقات او به عنوان یک اپورتونیست مغز متفکر نشان داده می شود که از جاه طلبی تقریباً دیوانه شده است، گاهی اوقات او فقط به طرز ناامیدکننده ای منفعل یا بدون سرنخ عمل می کند. مبادلات بسیار زیادی وجود دارد که چیزی شبیه به تعبیر زیر است: هی میتسوها! "خب خیلی بد است که من یک فروشگاه عمومی را اداره می کنم و نه یک فروشگاه ماهی، کار زیادی نمی توانم در مورد آن انجام دهم." "هی میتسوها، جامعه ما دسترسی کمی به نمک دارد و همه مواد غذایی ما به دلیل آن بی مزه است، آیا می خواهید تبدیل به یک تاجر کالای ثروتمند شوید؟" "نه، خودت با فرآوری آب دریا یا چیزی از آن مراقبت کن." "هی میتسوها، آیا می توانم آن مجله مایو را از تو بخرم؟" "اوه، نه، من نمی خواهم با منحرف ها تجارت کنم." (به یاد داشته باشید، این همان زنی است که قبلا لباس زیر خود را به حراج گذاشته بود.) وقتی قهرمان ما مشغول فروش مقادیر کمی از کالاهای فروشگاه دلاری به یکی دو نفری که هر روز در مغازه او سرگردان هستند نیست، او به افراد در مورد مسائل مختلف کمک می کند و هیولاها را به شکلی دیدنی می کشد. و این باحال است. اما چه ربطی به تجارتی دارد که نمایش ظاهراً درباره آن است؟ در پایان، هیچ حس روشنی وجود ندارد که کسب و کار میتسوها رشد کرده یا واقعاً کارهای زیادی را انجام داده است، و ما هرگز کارهای درونی آن را نمی بینیم. همان‌قدر که من مفهوم تازه‌ای را که این نمایش به ژانر isekai می‌آورد دوست داشتم، از اینکه اجازه می‌دهد آن مفهوم در پس‌زمینه بجوشد، ناامید شدم، در حالی که اغلب اوقات داستان‌های فرعی عمومی‌تری را به پیش‌زمینه می‌آورد. به طور خلاصه: یک پیش‌فرض عالی، چند لحظه هوشمندانه و سرگرم‌کننده، یک شخصیت اصلی که به طرز لذت‌بخشی زیرک است (به جز مواقعی که نیست)، و تعداد زیادی پتانسیل هدر رفته. اگر از آن دسته افرادی هستید که از اجرای تقریباً یک ایده جالب و تصور اینکه چگونه آن را بهتر اجرا می کردید، لذت می برد، توصیه می شود.

TLDR این نمایش خالی از ایراد نیست و اگر اهل Isekai نباشید، شما را تبدیل نخواهد کرد. با این حال، با یک قهرمان (بیشتر) دوست داشتنی، یک چرخش کمی متفاوت و طرحی احمقانه که به ندرت خود را خیلی جدی می گیرد، سرگرم کننده است. افکار بیشتر میتسوها قهرمان داستان است. او یک آدم پیشرو، دوست داشتنی است اما در اعتقاداتش تا حدودی مزدور است. با وجود اینکه یک بازیگر مکمل سرگرم کننده وجود دارد، با وجود این فرضیه، انتظار هیچ چیز خانوادگی پیدا نکنید. او بیشتر به دنبال خودش است. این یک نکته منفی نیست، اما اگر چیزهای خانوادگی یافت شده را دوست دارید، ارزش آن را دارد که در نظر بگیرید. اینجا هیچ ساختمان دنیای واقعی وجود ندارد و قوس نهایی از هیچ کجا بیرون می آید. باز هم، اینها برای من منفی نیستند، اما همه به یک رویارویی نهایی منجر می شود که به طرز شگفت انگیزی احمقانه است. دوستش داشتم، اما اوج مسخره بودن است. اگر می خواهید داستانی عمیق و متقاعد کننده داشته باشید، این واقعاً نمایش مناسب شما نیست. راستش را بخواهید اگر می خواهید یک قهرمان جذاب، اما نه فرشته ای، با چند شخصیت فرعی سرگرم کننده را دنبال کنید، این برای شماست. به هیچ وجه تماشای آن ضروری نیست، اما اگر Isekai خود را دوست دارید، یک راه سرگرم کننده برای از بین بردن زمان است.