Soredemo Machi wa Mawatteiru

SoreMachi به من آموخت که یک باس الکتریک، یک درام ست، یک ویولن و یک آکاردئون به طرز شگفت انگیزی در یک گروه با هم خوب هستند. من در ابتدا تحت تأثیر قرار نگرفتم، با چیدمان کمدی بسیار ابتدایی SHAFT و چندین شخصیت که عمداً طراحی های غیرجذابی داشتند، اما هرچه بیشتر تماشا می کردم بیشتر متوجه می شدم که SoreMachi چقدر جذاب و دوست داشتنی است. در مقایسه با نمایش‌هایی مانند Paniponi Dash یا Maria Holic، بسیار محدودتر است و ارجاعات زیادی ندارد، اما در مقایسه با چیزی مانند طرح Hidamari هنوز هم مضحک و بی‌رحمانه است. و هر چه به پایان نزدیک‌تر می‌شوید، نمایش بیشتر شما را با لحظات لمس‌کننده غیرمنتظره غافلگیر می‌کند و به لطف ماهیت معمولی و احمقانه نمایش، ضربه‌های شدیدتری می‌زنند. همه اینها در پایانی به یاد ماندنی به پایان می رسد که من را به یاد ناپدید شدن می اندازد. شرم آور است که نمایش فراموش شده است، اما این باعث می شود که کشف و تماشای آن در تمام طول مسیر رضایت بخش تر باشد.

من به انتظار حس دنج همیشگی شما رفتم و حال و هوای تکه‌ای از زندگی خوب را داشتم، و با اینکه دنج و احساس خوبی است، دور از معمول است. چند اپیزود اول واقعاً روی گنگ‌های پوچ‌گرای سریع می‌ریزد و در ابتدا خیلی‌ها را به یاد Kill me Baby می‌اندازد، اما در حالی که سریال سورئال باقی می‌ماند، کمی عقب‌نشینی می‌کند تا تمرکز بسیار قوی‌تری روی شخصیت‌ها داشته باشد و محکم‌تر شود. طبیعت شهر صاحب نام عجیب است که بگوییم وقتی قسمت‌های بعدی به‌طور تصاعدی عجیب‌تر می‌شوند، پایه‌تر می‌شود، اما یک هسته عاطفی قوی در اینجا وجود دارد که در بسیاری از سریال‌های کاملاً پوچ‌گرایانه که نمایش را در سطحی عمیق‌تر از طنز قانع‌کننده‌تر می‌کند، وجود ندارد. کاراکترها شاهکار واقعی هستند و در حالی که هوتوری ظاهراً قهرمان داستان است، شهر عنوان واقعاً شخصیت اصلی است. هوتوری از این نظر منحصربه‌فرد است که اغلب سریال‌های این نوع معمولاً او را در نقش یک قهرمان کمدی احمق قرار می‌دهند و به نظر می‌رسد که در ابتدا با این موضوع مطابقت دارد، اما ما متوجه می‌شویم که او در برخی موارد کاملاً فهیم است و مردم شایستگی‌های او را می‌بینند. با وجود ایراداتش کاراکترهای فرعی همگی ژرفای مشابهی دارند، هیچ کس کاملاً با کلیشه ای که از آنها انتظار دارید نمی گنجد. دختری با چهره عجیب و غریب یک بازیکن قابل احترام تنیس روی میز است و هیچ کس با او بد رفتار نمی کند زیرا او متفاوت به نظر می رسد، دختر راک گوشه گیری که فکر می کنید بالاتر از همه باشد مشکلی ندارد که با نقشه های دیوانه همراه شود. حتی دلال عتیقه محلی و رئیس هوتوری قسمت های کاملی را دریافت می کنند که به آنها اجازه می دهد بدرخشند. تنها چیزی که من با آن مخالفم این واقعیت است که این فقط دوازده قسمت است. هر اپیزود پر است، با حداقل 2 یا 3 طرح، تعداد زیادی بریده، تفکرات عمیق فلسفی شگفت آور که ممکن است به طرح مربوط شود یا ممکن است فکر عجیبی باشد. آنها مطمئناً از 24 دقیقه خود بهترین استفاده را می‌کنند، و «طرح داستان» مانند آن که در قسمت آخر به زیبایی به پایان می‌رسد، اما من احساس می‌کنم پتانسیل زیادی برای این محیط و این شخصیت‌ها وجود دارد، داستان‌های بسیار بیشتری که می‌توان گفت وجود دارد. با آنها، تا زمانی که شما واقعاً با سریال سرحال می شوید و بازیگران آن تقریباً تمام شده است. فکر می‌کنم بهتر است بیننده را رها کنیم که بیشتر بخواهد و با صدای بلند ترک کند، و من عموماً از این واقعیت خوشم می‌آید که بیشتر انیمه‌ها از اوج خود نمی‌گذرند، اما احساس می‌کنم حداقل فصل دیگری از ماجراهای ناگوار وجود دارد که فقط فریاد می‌زنند. متحرک باشد از نظر بصری نمایش به طرز فریبنده ای ساده است، اما تلاش زیادی برای ظاهر آن انجام شده است. طراحی شخصیت‌ها کمی متفاوت از مدل شخصیت‌های انیمه استوک شماست و من دوست داشتم که شخصیت‌ها معمولاً لباس‌های متفاوتی را در هر قسمت می‌پوشند که به آن‌ها کمک می‌کند احساس کنند که افراد واقعی هستند. تعداد زیادی از انتخاب‌های شات، زاویه‌ها و حتی نسبت‌های تصویری جالب برای فروش گگ‌ها و لحظات استفاده می‌شود. این انیمیشن زندگی زیادی دارد. قسمت‌های اولیه ممکن است شما را ناامید کند و مدتی طول می‌کشد تا بفهمید حال و هوای واقعی سریال چیست، اما اگر به آن پایبند باشید، فکر می‌کنم با یک بخش خلاقانه و استادانه از زندگی که سرشار از جذابیت و جذابیت است پاداش خواهید گرفت. مدام سورپرایز کردن بیننده.