Tokyo Magnitude 8.0

چه چیزی می توانست این یکی را شگفت انگیز کند؟ یک دختر و برادرش دور از خانه خود گیر افتاده اند، در حالی که یک سری زمین لرزه 8.0 ژاپن را لرزاند. این یک فرض ساده است، اما من فوراً به سمت آن گرایش پیدا می کنم. به پتانسیل یک داستان بقا، برای زیر سوال بردن واقعی اخلاقیات مردم، و یک تحلیل واقعی از وضعیت جامعه در یک فاجعه واقعی و طبیعی فکر کنید. با این حال، سریال ترجیح داد خیلی امیدوارکننده باشد. من کسی نیستم که فقط آرزوی ترسناکی را داشته باشم که در سریالی که تلاش می کند امیدوارکننده باشد. اشکالی ندارد اگر چیزی که می‌خواهد بگوید، در مورد خوبی‌های مردم باشد، در میان یک بلای طبیعی، یا مشکلات بزرگ‌تر از دعوای یک خواهر یا برادر، مشکلات چقدر مهم نیست. متأسفانه، من نتوانستم آنقدر به داستان بپردازم. بیشتر نگرانی‌ها از سرعت و طولانی شدن برخی قسمت‌ها ناشی می‌شوند. برای یک داستان 11 قسمتی، می‌توانست با حذف 2 تا 3 قسمت، میلیون‌ها بار بهتر باشد، این بودجه را برای بهتر کردن انیمیشن، آن موسیقی سرزده، صرف می‌کرد؟ آن چیزها را قطع کنید بگذار سکوت در داستانی واقع گرایانه آزاد شود. دستکاری عاطفی بسیار زیادی با موسیقی وجود دارد. نه به حدی که یک آهنگ صحنه را تقویت کند، اما احساس می‌کند که سازندگان به یک صحنه اعتماد نکرده‌اند و آهنگ را طوری قرار داده‌اند که احساسات مورد نیاز را پر کند. صحنه‌های تنش‌آمیزی وجود داشت، پر از فضا، یا حس غم و اندوه... و آهنگ قطع شد و من بیرون بودم. این مانند یک یادآوری سرزده برای "غمگین بودن"، "تنش بودن" است. شاید موسیقی آنقدرها هم خوب نبود. انیمیشن من می توانم کمی بیشتر ببخشم، از زمانی که آن را دریافت کردم. این یک بودجه فوق العاده متورم نیست. این یک مجموعه انیمه است که تمام تلاش خود را می کند تا در حد توانش باشد. با این حال من شخصیت ها را دوست دارم. جدای از ضایعات (مثل اینکه ماری یک اولویت بزرگ را رها کرد زیرا "من انسان هستم")، همه تجسم افرادی هستند که در میانه زمان های وحشتناک بهترین ها را برای یکدیگر می خواهند. این پیام خوبی است و هر فردی آن را به طور موثر منتقل می کند. دیالوگ کار می کند، حتی اگر آنقدر نام یکدیگر را تکرار کنند که خسته کننده باشد. من دوباره تقصیر آن را تقصیر ارائه می‌کنم، زیرا می‌توان گفت که آنها بودجه را تا حد ممکن کم می‌کنند. هر مشکلی ناشی از ارائه و فقدان سرعت مناسب است. به نظر می رسد یک جواهر ناقص دهه 2000 است، و این احساس در سریال های آن زمان زیاد اتفاق می افتد. من نمی توانم خیلی به مسائل دیگر بپردازم، وقتی همه آنها از یک مکان می آیند. به‌عنوان یک داستان، کار می‌کرد، رگ‌های قلبم را می‌کشید، و تقریباً گاهی گریه‌ام می‌کرد. آن لحظات این را از متوسط ​​بودن نجات می‌دهد، زیرا هسته عاطفی و مضامین پایان بسیار معنادارتر است. این یک پایان خوب است، آنقدر جسارت دارد که کمی بیشتر برجسته شود. 6.8/10. حتی اگر پایان آن را دوست داشتم، یک لمس تیره و تار امیدوارکننده تر، این یکی را به خاطره انگیزی تبدیل می کرد. *اسپویلر (خواندن قسمت بعدی الزامی نیست)* تصور کنید اگر ماری و میرای آخرین نفر باقی مانده باشند. لعنت به با هم بودن، چون این تنها کاری است که در این مرحله می توانند انجام دهند. مادری بدون فرزند و فرزندی بدون خانواده. پایان فوق العاده ای اگر همین بود *پایان اسپویلر*

من همیشه کارهای تصویری که بر اساس داستان های واقعی ساخته شده اند را دوست داشته ام. به نظر من داستان قسمت‌های غیرضروری داشت که باید کوتاه می‌شد، اما با توجه به اینکه 11 قسمت آنقدر زیاد نیست که بتوان از این POV به آن نگاه کرد. من عاشق جلوه های بصری، سبک هنری، انیمیشن، سناریوها و تقریباً همه چیز بودم. به امتیاز 10،9 یا 8 از 10 نمی رسد، بنابراین امتیاز مناسب آن در حدود 6.5-7.5/10 است، اما چیزی که باعث شد به آن امتیاز دهم، پیچش داستان شگفت انگیز در پایان نمایش است. بسته به اینکه چه انیمه هایی را تا لحظه بررسی تماشا کرده ام، خط داستانی منحصر به فرد است، من واقعا آن را توصیه می کنم.