Tomodachi no Imouto ga Ore ni dake Uzai

"اگر دختری شما را مسخره می کند، یعنی او شما را دوست دارد!" ... نه؟ Tomodachi no Imouto ga Ore ni dake Uzai، به طور خلاصه، داستانی است در مورد یک دختر بداخلاق متلک که بدون شک در بین تماشاگران انیمه رایج است. این یک ژانر بسیار موفق یا از دست رفته است، و در اکثر مواقع، این یک ژانر از دست رفته است. اما حتی اگر موفق شود، کار بزرگ این ژانر از قبل در قالب تاکاگی سان وجود دارد، و هیچ چیزی وجود ندارد که از آن شاهکار برتر باشد. بعد از تماشای این انیمه، من حتی بیشتر از همیشه متقاعد شدم. تماشای این انیمه با منطق روشن احتمالاً برای سلول های مغز شما بسیار دردناک خواهد بود، به هیچ وجه از آن لذت نخواهید برد. شما بیشتر مواقع مشت خود را گره می کنید، بنابراین پیشنهاد من این است که این را با مغز خاموش تماشا کنید. شاید تعدادی از دوستان خود را همراه خود بیاورید تا بتوانید به مسخره بودن آن بخندید. این انیمه نیز یک رامکام است، اما به شدت به سمت جنبه کمدی موضوع متمایل است. شما می‌توانید هر ترانه‌ای از کمدی متوسط ​​اکچی خود را که در اینجا ظاهر می‌شود ببینید: به خاطر ورود به اتاق بدون در زدن ضربه خورده اید؟ بررسی کنید. به طور تصادفی به خانمی که کارهای کثیف انجام می دهد؟ بررسی کنید. MC هنگام صحبت با تلفن مسخره می شود؟ بررسی کنید. شخصیت بی ادب و خشن که تبدیل به یک منحرف می شود؟ بررسی کنید. نکته را متوجه شدید. اما این در واقع کمک می کند تا انیمه تا حدی لذت بخش تر شود، زیرا اگر آنها تصمیم گرفتند آن را به یک رامکام "جدی" تبدیل کنند، خدا به ما کمک کند. جنبه عاشقانه این انیمه آن گونه نیست که شما را سرخ کنید. در اکثر مواقع، فقط باعث می‌شود سرتان را تکان دهید و از اینکه چقدر احمقانه است، بخندید. گاهی اوقات، داستان عاشقانه حتی رها شده به نظر می‌رسد، با این که نویسنده داستان را با چیزهای غیرجدی و غیر جدی پر می‌کند، مانند اینکه یک دانش‌آموز دبیرستانی بدون آزمون یا مصاحبه شغلی پیدا می‌کند. اما باز هم، این برای بهترین است. انیمیشن همان چیزی است که شما آن را "make do" می نامید، زیرا کاملاً واضح است که آنها واقعاً پول زیادی ندارند. احساس می کنم دارم یک انیمه از اوایل دهه 2010 می بینم که فکر می کنم بخشی از جذابیت آن است... شاید. چه کسی می داند. موسیقی واقعا خاطره انگیز یا فوق العاده جذاب نیست، اما حداقل شنیدن آن دردناک نیست. شخصیت ها به اندازه طرح داستان احمقانه هستند. گاهی اوقات، یک نویسنده یک شخصیت بسیار آزاردهنده را در داستان خود قرار می دهد تا چیزها را پررنگ کند، اما در اینجا، نویسنده فقط می گوید: "لعنت کن، همه شخصیت ها را تا حدی آزاردهنده کن." در مورد طراحی چطور؟ خوب اگر این انیمه فقط برای یک چیز خوب است، طراحی قهرمانانی است که آخرین سلول مغز شما را سرخ می کنند. آن‌ها به‌گونه‌ای ساخته شده‌اند که یک ترک بصری خالص و متمرکز باشند، از نوعی که باعث تعریق، سستی فک و آب‌ریزش مانند یک شیر آب معیوب می‌شود. شما فقط همان جا می نشینید، یک حیوان گنگ، قلب در سینه شما می تپد در حالی که سعی می کنید سلاح مطلق همه چیز را پردازش کنید، منحنی های فاجعه بار، باسن های کشنده، و صداهایی که فقط صحبت نمی کنند، بلکه باعث یک فروپاشی کامل سیستم در مغز میمون شما می شوند. این به طرز باشکوهی، بدون عذرخواهی منحط است. بنابراین در مجموع، اگر آن را جدی نگیرید، یک نمایش کمدی مناسب، توصیه آن سخت است