Chihayafuru 3

من انیمه را دوست داشتم اما هنوز نمی توانم درک کنم که چرا هر انیمه نویس لعنتی مجبور شده است با خواسته های طرفداران دختر همراه شود. از قسمت اول کاملاً مشخص بود که آراتا و چیهایا آخر بازی هستند، فقط به این دلیل که این بچه های 9 ساله تایچی را دوست دارند و به او علاقه دارند، می خواستند او را با چیهایا به پایان برسانند. انصافاً از مفهوم انیمه برای نشان دادن این ورزش که هرگز نمی دانستم و اکنون به آن علاقه مند هستم، خوشم آمد. اما من از آنها متنفرم که تایچی را MC انیمه کردند. از این انیمه برای ساختن SIMP the mc متنفرم، من از چنین شخصیت هایی متنفرم.

سه فصل در این سریال وجود دارد و صادقانه بگویم، من هنوز از این سریال می خواهم. طبق معمول، بسیاری از کارها را به خوبی انجام می دهد، اما با تمرکز بیشتر بر روی کاروتا (به نوعی احساس می شود که در این فصل این کار را حتی بیشتر انجام می دهد، اگرچه من آن را تأیید نکرده ام)، فرصت ها را از دست می دهد تا بهترین استفاده را از آنچه در آن وجود دارد، داشته باشد. در تمام این مدت ایجاد شده است. اعتراف(های) وسط فصل (یکی اعتراف شبه به شخصی کاملاً متفاوت بود) احساس می کرد که به هیچ وجه دست به دست نمی شود، و به نظر می رسد این فصل در نهایت متوجه شد که می تواند در چند قسمت آخرش کارهای بیشتری انجام دهد، تولید کننده برخی از چیزهای بسیار عالی درست زمانی که ما را در مکانی بسیار عجیب رها کنید. این فصل بیشتر با تمرکز بر شخصیت‌های جانبی پیشرفت می‌کند. دکتر هارادا در این حالت قوس محکمی پیدا می‌کند که کمی بهتر (و کوتاه‌تر) را تداعی می‌کند که از مارس مانند یک شیر وارد می‌شود. Wakamiya در این فصل یک قوس خوشحال کننده می گیرد که واقعاً رشد واقعی و شناخت اطرافیانش را نشان می دهد. Sumire لحظات محکمی را تجربه می کند که نشان می دهد او بیشتر از انگیزه های اولیه خود است. رترو در این فصل دارای مقدار شگفت انگیزی از حیثیت است زیرا او با نقش خود به عنوان مربیان خود به ترک ادامه می دهد. جهنم، حتی سوو هم شخصیت‌پردازی‌هایی می‌گیرد، هرچند خیلی کم که واقعاً او را به عنوان یک شخصیت درآورد. بهترین لحظات و حرکت رو به جلو برای سه نفر مرکزی محفوظ است. تایچی بهترین شخصیت نمایش باقی می ماند و پیچیدگی بی نظیری را نشان می دهد. چی بهتر است آنچه را که می‌خواهد، چگونگی به دست آوردن آن و احساسات اطرافیانش را تشخیص دهد، هرچند به نظر می‌رسد که فصلی از کار گذشته است. و آراتا ابزارهای ارتباطی خود را بسیار لمس‌کننده می‌یابد، اما هنوز هم در برخی موارد نیمه‌شکلی و نیمه‌دل را احساس می‌کند. شاید نکته این باشد، اما رشد او احساس می کند چیزی را در سطح بین فردی از دست می دهد. تمام این لحظات کلیدی یا طولانی شده یا محدود شده اند (یا هر دو) تا جایی که لذت بردن از فصل را به تنهایی برای آن سخت می کند. می‌توانم به چیزهای زیادی اشاره کنم که دوست داشتم، اما کاروتا و دیگر عناصر داستان که به نظر می‌رسند فقط برای به تأخیر انداختن لحظات اجتناب‌ناپذیری که از S1 آمده‌اند، جلوی آن را گرفته‌اند. و مشکل اینجاست: Chihayafuru سریالی است که خیلی کارها را به خوبی انجام می دهد، اما آنها را در بسته بندی و با سرعتی که به سختی درک می شود ارائه می دهد. این به نظر می رسد نقطه ای است که باید در یک فصل و نیم پیش به آن می رسیدیم. من خوشحالم که اکنون اینجا هستم، اما به عنوان کسی که با سرعت آهسته خوب است، احساس می کردم که این کار پاهایش را به هم می زند. هنوز یک نمایش خوب است، اما چیزی که برای عالی بودن لازم است را از دست داده ام. زمانی که رسیدن به نکات کلیدی برای شخصیت‌ها طول می‌کشد، توصیه کردن سریال سخت است، از این رو من در این توصیه احساسات متفاوتی دارم، اما این بهتر از S2 است.