Darker than Black: Ryuusei no Gemini

تیره تر از فصل اول بلک، یک مهیج جاسوسی ماوراء الطبیعه با شخصیت های جذاب و سکانس های اکشن احشایی بود. فصل دوم این سنت افتخارآمیز را ادامه می‌دهد و به طرح‌هایی در سطح JRPG اضافه می‌کند تا همه چیز را جذاب کند. همچنین پدوفیلی. عنوانی که باید از این بررسی حذف کرد این است که نمایش هنوز خوب است. من متوجه شدم که سریال را تقریباً در یک جلسه سرگرم می کنم، پیمانکاران جدیدی که در نمایش معرفی شده اند، همگی توانایی های جالبی دارند و به اندازه کافی با بازیگران بازگشته کار شده است تا جذاب بماند. برخی از صحنه‌های مبارزه هنوز در ذهن من وجود دارد که بسیار متحرک و جاه‌طلبانه هستند. تمرکز نمایش روی یک شخصیت جدید به ما فرصتی می دهد تا دنیای پیمانکاران را از منظر شخصی ببینیم که (حداقل در ابتدا) در خارج از آن جهان زندگی می کند. مسئله ای که من در مورد خشک شدن نمایش دارم از این نشات نمی گیرد که ناگهان به گند تبدیل شد. به طور دقیق تر، این واقعیت که من تا این حد در دنیای سریال جا افتاده ام، تصمیماتی را که با داستانش می گیرد عجیب و مشکوک می کند. این قسمتی است که اسپویلرها اتفاق می‌افتند. اگر می‌خواهید از دستپاچگی بیش از حد اجتناب کنید، به پاراگراف آخر بروید. بین رویدادهای فصل 1 و فصل 2، دنیای تیره‌تر از سیاه به سمت راست حرکت می‌کند و من فقط می‌توانم آن را به‌عنوان «جنگ‌های واقعی JRPG» توصیف کنم. یین را یادت هست؟ عروسک بی عاطفه که لحظه اصلی تعیین کننده در فصل اول بود، انسان سازی کند و غم انگیز او بود؟ خب، حدس می‌زنم که نویسندگان می‌خواستند کمی در این مورد صحبت کنند. معلوم شد که یکی از اپیزودهایی که من دوست دارم، جایی که در نهایت نگاهی اجمالی به انسانیت او می‌کنیم، اتفاق نیفتاد، زیرا عروسک‌ها در واقع پیچیده‌تر از آن چیزی هستند که نویسندگان در ابتدا به آن باور داشتند. به نظر می رسد که دلیل احساسات او این است که او ایزانامی، الهه آفرینش شینتو است، و تکامل او به یک شبح شناور، روح گیر و ویرانگر جهان توسط یک مرد تصادفی ژاپنی که ما ندیده ایم، حدود سی سال پیشگویی شده است. حتی قبل از اینکه اولین دروازه ظاهر شود. بله، اکنون پیشگویی هایی وجود دارد. واقعاً سندیکا بچه های خوبی بودند؟ اگر واقعاً به آن فکر می کنید؟ آنها قصد کشتن همه پیمانکاران را نداشتند زیرا آنها شرور بودند، آنها فقط می خواستند جلوی تحقق بخشیدن به یک شعر 50 ساله را بگیرند! به طور مشخص! این نمایش با نشان دادن شخصیت‌های متعددی که در طول داستان پیمانکار می‌شوند یا اخیراً این کار را انجام داده‌اند، تلاش می‌کند تا پیمانکاران را انسانی کند. با این حال، بیشتر از آن که پاسخ دهد، سؤال ایجاد می کند. ظاهراً نوجوانان کاملاً شاد و عادی به معنای واقعی کلمه یک شبه و بدون هیچ انتقالی بین این دو به تعریف بالینی روان‌پرستان تبدیل می‌شوند. شخصیت نقطه کانونی ما شخصیت را چنان ناگهانی تغییر می دهد که تقریباً خارج از صفحه نمایش اتفاق می افتد. او هنوز نشانه هایی از احساسات و اهمیت دادن به چیزها را نشان می دهد، و به نظر می رسد از این موضوع ناراحت است. او فعالانه شکایت می کند که آنقدرها هم که به نظر می رسد همه پیمانکاران فکر می کنند «منطقی» نیست. پیمانکاران باتجربه اطراف او، که در گذشته اعتراف کرده‌اند که هنوز احساسات دارند، به نظر می‌رسد این را دلیلی بر این می‌دانند که او یک دختر فوق‌العاده خاص است و نه اینکه (همانطور که قبلاً گفتم) مکانیک این دنیا پیچیده‌تر از نویسندگان در ابتدا ما را به این باور رساندند. آیا به بولکراپ سطح JRPG اشاره کردم؟ شخصیت اصلی یک دوقلو با قدرت‌های فوق‌العاده ویژه است که به او اجازه می‌دهد یک تغییر سبک دخترانه جادویی از "دختر" به "دختری با تفنگ ضد تانک" انجام دهد. برادر او پسر فوق‌العاده‌ای است که به نظر می‌رسد قدرت پیمانکاری «طرح داستان را گیج‌کننده‌تر می‌کند». کل ماجرا با یک سکانس کاملاً مضحک در مورد ... شخصیت اصلی که خاطرات خود را از دست می دهد به پایان می رسد؟ و خیلی ناراحت کننده است؟ و بعد چیزی یک دنیای دیگر، چیزی چیزی یین در کت و شلوار با موهای کوتاه، چیزی که هی پتانسیل واقعی خود را درک می کند. آنها مائو را برگرداندند و حالا او یک گلایدر قند است. واضح بود که هنرمند اصلی واقعاً گربه ها را دوست داشت و آنها را با جذابیتی ترسیم کرد که فقط می تواند واقعاً به عشق به چیزها صحبت کند. هنرمندان این نمایش زمانی که نوبت به کشیدن گلایدرهای قندی می رسید، بسیار بیشتر تلاش کردند. مائو فقط در این نمایش وجود دارد تا یک شخصیت کارتونی خنده‌دار حواس‌پرتی باشد (اما، می‌دانید، فقط درگیر درگیری «عقلانی» است). یک شخص غیر باینری در این نمایش وجود دارد. و این تمام چیزی است که من در مورد آن خواهم گفت. من یک مشکل دارم. وقتی چیزی را دوست دارم، آن را تکه تکه می کنم. اگر در نهایت چیزی را که به آن نگاه می‌کردم دوست نداشتم، با مشکلاتم در نمایش این‌قدر نزدیک و عمیق نمی‌شدم. برای تلاش و جمع بندی سریع، Ryuusei no Gemini ادامه خوب و خوبی از سری است. در نقاطی به سختی تلو تلو می‌خورد، مخصوصاً در انتها، اما وقتی از شبه فلسفه رد می‌شوید، همچنان یک مهیج لعنتی خوب است. افرادی که بیشتر از من می توانند مغزشان را خاموش کنند، باید خیلی دوستش داشته باشند. برای امثال من، خوب... حداقل برای چند روز به شما فکر می کند.

ابتدا می‌خواهم بگویم که لطفاً قبل از شروع s2، انیمه‌های ویژه را تماشا کنید، زیرا به این ترتیب می‌توانید اساساً از انیمه بدون لحظات wtf زیاد لذت ببرید، مثلاً چرا tf اینقدر با s1 متفاوت است. به طور کلی در ابتدای s2 من خیلی دوست نداشتم bcz Hei بسیار متفاوت باشد و ایده loli به عنوان mc به جای hei باشد، اما hei هنوز هم شخصیت اصلی داستان است، به من اعتماد کنید با تماشای بیشتر بهتر می شود. داستان دیوانه‌واری وجود دارد که هر چه بیشتر تماشا می‌کردم حس بهتری داشت و تا آخر بهتر می‌شد فقط امیدوارم هی بالاخره بعد از پایان خوشحال باشد و خوب یک s3 مورد قدردانی قرار گیرد، اما حالا هی چه دلیلی برای جنگیدن دارد. انسان باید خوشحال باشد، اما هنوز هم یک s3 بسیار مورد قدردانی است و به خصوص باعث می شود که چیزهای زیادی وجود داشته باشد و معماهای زیادی هنوز حل شود. اما چنین mc افسانه ای. من هی به عنوان قهرمان داستان اوج را خیلی دوست دارم.