Digimon Adventure

دیجیمون خاطرات. در حالی که پوکمون همیشه با بازی ها و کارت ها شماره 1 بود، انیمه دیجیمون همیشه برتر بود. به یاد داشته باشید که هر روز صبح آن را تماشا کنید. با پایان یافتن طرح پیوسته و در حال تحول با اپیزود cliffhanger، همیشه هیجان بیشتری در انتظار اتفاقات بعدی بود. این واقعیت که من هنوز هم می توانم دیجیمون را تماشا کنم و بازی کنم، تفاوت بزرگی با پوکمون است. طرح بیشتری وجود دارد. داستان تاریک تر برخی از تم های بالغ تر. طرح هیولا تیره تر است. پوکمون امروز برای خود بزرگسال من ساده است. هم در بازی ها و هم در انیمه ها در حالی که من هنوز از بازی های دیجیمون لذت می برم. استادان تاریکی میوتیسمون.اوج نمایش. موسیقی بی نظیر. اگرچه فقط در نسخه اصلی ژاپنی. من به تازگی آن را دوباره تماشا کردم و فقط آن موقع متوجه آن شدم. اما نسخه‌های غربی‌شده موسیقی راهش بود. همچنین مقداری سانسور وجود دارد که من در آن زمان نمی دانستم. اما بله این اوج من برای انیمه دوران کودکی بود. نه اینکه در سوئد چیز زیادی برای انتخاب وجود داشته باشد. ما واقعاً فقط این را داشتیم. پوکمون. ماه ملوان. یو گی اوه و بی بلید. اما هنوز.

Digimon Adventure یا عاشق دیجیمون، پوکمون یا هر دو بودید. برای من بدون شک دیجیمون بود و با این فصل عشق من به این انیمه شروع شد. هر روز قبل از مدرسه، قسمت‌ها را تماشا می‌کردم و بارها و بارها به موسیقی گوش می‌دادم. که بدون شک دوران کودکی زیبایی بود، متاسفانه خاطرات کودکی همیشه متفاوت است. به همین دلیل خاطرات کودکی ام را فدای تماشای دوباره آن نمایش کردم. این منجر به یک فاجعه بسیار ناخوشایند شد زیرا همانطور که انتظار می رفت، بسیار بدتر از آن چیزی است که می توانید تصور کنید. برای بچه‌ها هنوز هم به شدت توصیه می‌شود، بچه‌ها به چیزی جز یک داستان احساسی علاقه ندارند و این دقیقاً همان چیزی است که دیجیمون در مورد آن است. موسیقی، احساسات، دوستی و دعوا برای خیر. این تمام چیزی است که برای دوست داشتن آن نیاز دارید. حداقل اگر هنوز خیلی جوان هستید. اما از دیدگاه یک فرد مسن، تماشای دیجیمون یک چالش واقعی بود. نه تنها اپیزودها کسل کننده بودند، بلکه دیالوگ ها فاجعه آمیز بودند و نمایش از ابتدا تا انتها یک آدامس جویده شده یکنواخت بود. تنوع و فردیت وجود نداشت. همیشه همین الگو را تا آخرش تکرار می کرد. به نظر من اگر دیجیمون به جای "نبرد" بیشتر روی شخصیت ها و روابط آنها تمرکز می کرد، خیلی بهتر بود. در اپیزودهای بعدی، تقریباً 2-3 دقیقه در هر قسمت صرفاً برای رقم زدن می گذرد ... و بقیه فقط دعواهای نسبتاً متوسطی هستند که گویی از یک نمایش عروسکی هستند. در حالی که روابط شخصیت ها تقریباً مورد توجه قرار نمی گیرند. اگرچه من دیجیمون را بیشتر از پوکمون دوست دارم، اما پوکمون در اینجا دقیقاً به نتیجه معکوس دست یافته است. [نتیجه گیری 4] امتیاز دادن به انیمه ای به این قدیمی که عمدتاً برای بچه ها ساخته شده است، واقعاً سخت است. امیدوارم با این تلاش زیاد دست از پا در نیاورده باشم. به هر حال دیجیمون برای مخاطبان جوان بسیار مناسب است و متاسفانه برای بزرگسالان هیچ. مگر اینکه انتقاد را نادیده بگیرید و فقط بخواهید در نوستالژی شناور شوید، این هم مشکلی نیست. [لذت 5]