Dragon Ball Z Movie 02: Kono Yo de Ichiban Tsuyoi Yatsu

بالاخره داریم به این سال میرسیم. هفته ای که در آن فیلم های انیمه تماشا می کنیم. برای شروع، بیایید با دومین فیلم Z، کونو یو د ایچیبان تسویو یاتسو، به فرانچایز Dragonball بازگردیم. این یکی در سال 1990 منتشر شد، بنابراین در اواخر حماسه Saiyajin، ابتدای حماسه Namek منتشر می شد. بگذار چک کنیم. داستان: داستان ما در زباله های قطب شمال آغاز می شود، جایی که یک دانشمند دیوانه سالخورده با موفقیت توپ های اژدهای جادویی را جمع آوری کرده است که می تواند هر آرزویی را برآورده کند. او متعاقباً از آن برای یخ‌زدایی ورودی آزمایشگاه مخفی خود استفاده می‌کند که سال‌ها پیش مات شده بود. هنگامی که وارد می‌شود، می‌تواند با رفیقش، دکتر اویرو، و آن دو متحد شود تا قوی‌ترین فرد جهان را دستگیر کنند تا بتوانند آنها را بدزدند. بدن برای اویرو، که اتفاقا مغزی در کوزه است. روایت در این یکی بسیار آشفته است. برای یک چیز، چرا دانشمندان دیوانه به یک بدن قدرتمند فیزیکی نیاز دارند؟ اگر تنها کاری که آن‌ها می‌خواهند انجام دهند این است که آزمایش‌های خود را ادامه دهند، می‌توانند به معنای واقعی کلمه یک فرد تصادفی را که در حالت نباتی است، بگیرند، بدن او را بگیرند و تمام علومی را که می‌خواهند انجام دهند. برای دیگری، ما می بینیم که آنها جنگجویان زیستی با قدرت قابل توجهی خلق می کنند، چرا از یکی از بدن آنها استفاده نکنیم؟ جهنم، پیکولو را می گیرند، چرا از بدنش استفاده نکنیم؟ چرا به جای یخ زدایی پایگاه شما آرزو نمی کنید که مغز دکتر اویرو در قدرتمندترین بدن جهان باشد؟ مطمئناً اگر بدنش آنقدر قوی باشد می تواند فرار کند و لازم نیست با فرستادن یک اسکادران غیرسایبامن برای گرفتن روشی توجه را به سمت خود جلب کنید. و چرا اویرو از داخل بیس کاری انجام نمیده؟ او در بدن رباتی است که بعداً متوجه شدیم که می تواند به خوبی در اطراف حرکت کند. با کنار گذاشتن این حفره‌های داستانی شدید، طرح فیلم بهانه‌هایی برای رفتن از یک سکانس اکشن به سکانس بعدی ارائه می‌کند. منابع تنش مناسبی دارد و چندین شخصیت تثبیت شده و محبوب در معرض خطر قرار می گیرند. سرعت زدن نیز به خوبی انجام شده است. شخصیت ها: ما قهرمانان استاندارد خود را برای فرنچایز دریافت می کنیم. گوکو، گوهان، پیکولو و کریلین. شخصیت‌های اصلی این بازی، آنتاگونیست‌ها و احمق‌های کامل هستند. برای دانشمندان ظاهراً باهوش، آنها هیچ عقلی ندارند و یکی از احمقانه‌ترین نقشه‌های شرورانه تا به حال هستند. هنر: این فیلم دارای سکانس های اکشن محکمی است. به خصوص در برابر رزمندگان زیستی. همچنین این اولین بازی Dragonball Z است که در آن ما واقعاً مبارزه Roshi را دیده‌ایم، بنابراین خوب است. بزرگترین مشکل این هنر این است که اندازه مغز اویرو بر اساس صحنه تغییر می کند. گاهی اوقات عادی به نظر می رسد و برخی دیگر عظیم به نظر می رسد. به عنوان مثال، بسیار بزرگتر از آن است که در بدن هر انسانی جای بگیرد. صدا: بازیگران معمولی نقش‌هایشان را تکرار می‌کنند و همه آنها واقعاً در آنها خوب هستند. از فوروکاوا توشیو تا نوزاوا ماساکو تا تاناکا مایومی. بازیگران شرور، ناکاتا کوجی و یادا کوجی خوب هستند و واقعاً چیزی برای همکاری ندارند. موسیقی قوی است اگرچه تا حد زیادی مستقیماً از مجموعه درست گرفته شده است. هوی: هیچی وجود نداره زمینه های بهبود: انگیزه های آنتاگونیستی واقعاً باید به گونه ای تعمیم داده شوند که حداقل به نوعی منطقی باشند. نیازی نبود که کل بخش آرزو بخشی از این باشد. این فقط باعث می شود آنتاگونیست ها حتی ناتوان تر به نظر برسند. آنتاگونیست ها باید نوعی شخصیت داشته باشند. حداقل به مسیر Dragonball بروید و آنها را به جای کسل کننده بودن، کمی طنزآمیز کنید. افکار نهایی: این فیلم خیلی ضعیفه در حالی که دارای سکانس‌های اکشن مناسبی است، حفره‌های داستانی و آنتاگونیست‌های دمدمی مزاجی که انتظار می‌رود به طور جدی در برابر آن عمل کنیم. امتیاز من 4/10 خواهد بود.

فیلم Dragon Ball Z 2 The world's قویترین در مورد دانشمند شرور دکتر Wheelo است که تنها مغز او باقی مانده است که می خواهد ذهن خود را به بدن قوی ترین جهان منتقل کند. مانند بسیاری از فیلم‌های Dragon Ball Z، این فیلم نمی‌تواند در جدول زمانی اصلی قرار بگیرد اما می‌توان پس از پایان Saiyan Saga آن را تماشا کرد. مانند بسیاری دیگر، از ادای احترام به تکنیک های اخیر استفاده شده از جدیدترین قوس استفاده می کند. جذابیت فیلم همچنین این است که این تنها باری است که استاد روشی در جنگ در دوران Z شرکت می کند، از زمانی که در اژدهای اصلی از مبارزه کناره گیری کرد، زیرا نسل جوان همه از او پیشی گرفتند. اما از آنجایی که آنتاگونیست هنوز معتقد است که روشی قوی‌ترین جهان است، در نهایت درگیر این شد که به آنها یک تماس واقعی بدهد، وقتی معلوم شد که اینطور نیست. سرسپردگان این فیلم همچنین دارای قدرت‌های منحصربه‌فردی هستند و صحنه‌های مبارزه بصری شگفت‌انگیزی را ارائه می‌کنند که گوکو مجبور است به دلایل مختلف از یک حرکت برای غلبه بر این قدرت‌ها استفاده کند. بازیگران اصلی شخصیت‌ها مانند معمول رفتار می‌کنند. گوهان با نیازهایش دست و پنجه نرم می‌کند و می‌خواهد درس‌هایش یا گذراندن وقت با پیکولو را معنا کند. این یک روند در تداوم فیلم های Dragon Ball است. کریلین معمولاً در مبارزه به او کمک می‌کرد در حالی که پیکولو سنت آمدن برای نجات گوهان را از هر چیزی آغاز می‌کرد. گوکو خود قهرمانی عمومی او است که در فیلم های DBZ معمول است. دکتر ویلو بسیار تحلیلگر است و برخلاف دستیارش دکتر کوچین که دوست صمیمی است اشتباهی انجام داد که علیرغم هشدار ویلو به قیمت جانش تمام شد، بی پروا وارد عمل نمی شود. فیلم در تلاش است تا سرپا بماند. در حالی که دکتر ویلو یک هدف منحصر به فرد دارد، او هنوز هم یک تبهکار Dragon Ball Z است که همان کاری را می کند که اکثر شرورهای Dragon Ball Z در گوشه ای به سر می برند. نکته دیگر این است که فیلم در فینال هیچ لحظه باشکوهی ندارد. مبارزات خوب هستند اما هیچ چیز به اندازه کافی شگفت انگیز نیست که بتوانیم به عقب برگردیم و دوباره آن را تماشا کنیم زیرا بیشتر بهترین صحنه ها ادای احترام هستند. حتی دانش‌آموز-مربی Kamehameha را هواداران به خوبی به یاد نمی‌آورند که منحصر به این فیلم است. همچنین بخش گیج کننده با قرار دادن جدول زمانی وجود دارد. در حالی که فیلم‌های DBZ داستان خودشان را بسیار دور از طرح اصلی در نظر می‌گیرند، زیرا نمی‌توانند در آن جا بیفتند، اشاره‌هایی وجود دارد که مستقیماً در مورد چیزهایی که در انیمه اتفاق افتاده است وجود دارد که می‌تواند بینندگان را گیج کند. در نهایت اینکه Wheelo چگونه شکست می‌خورد مشابه بسیاری از شخصیت‌های دیگر فیلم است که نمی‌توان از آن در برابر فیلم استفاده کرد، زیرا اولین بار است که این اتفاق می‌افتد، اما آن را بهتر نمی‌کند. به طور کلی برای استفاده بیشتر از این فیلم، باید آن را قبل از فیلم‌هایی که بعد از آن می‌آیند تماشا کنید، زیرا در نهایت احساس تکراری شدن خواهد داشت. هنوز هم فیلم خوبی است و اگر این کار را نکرده اید، باید آن را تماشا کنید.