Ginga Eiyuu Densetsu: Die Neue These - Gekitotsu

Galaxy Heroes عالی است، این پیام را اشتباه نخوانید. کاملا ارزش دیدن را دارد. داستان، انیمیشن، شخصیت ها، درام، طنز همه در درجه اول هستند. یک 9/10 ثابت اگر نه در برخی موارد 10، اما... در اکثر انیمه های نظامی محور، تاکتیک های نبرد، سلاح های مورد استفاده، کل رفتار رزمی یک انحراف خالص است. این عامل ممکن است برای بینندگان معمولی مهم نباشد، زیرا ممکن است با تاکتیک های جنگ، انواع سلاح ها و استفاده از آنها و غیره آشنا نباشند. اما برای هرکسی که با نحوه اجرای نبرد آشنایی دارد، این نمایش به محض اینکه کاملاً عقب افتاده می شود. نمایش به قسمت بعد از نبردهای بدون توقف تغییر می کند. 1/10 لعنت احمقانه. من به معنای واقعی کلمه همه چیزهایم را از دست می دادم در حالی که دریاسالارهای کارکشته را می دیدم که ناوگان کشتی های فضایی با فناوری فوق پیشرفته را فرماندهی می کردند، انگار اسب هایی هستند که در مزرعه می چرخند. سپس، همه این دریاسالارها احمقانه‌ترین دستورات ممکن را می‌دادند، در نتیجه هزاران کشتی و مرد را قربانی می‌کردند، اما چند دقیقه بعد با بی‌احتیاطی دستور عقب‌نشینی را با بیشترین حالت پوکری که تا به حال دیده‌اید، دادند. لعنت به خدا، شما فقط هزاران مرد و کشتی را از دست دادید، مثل جلسه آزمایشی بازی Rome Total War و حتی نمی دانید چه کار می کنید. چگونه یکی از شما دریاسالار هستید؟ WTF این مزخرف است؟ تنها چیزی که هر کسی را در این انیمه های "نظامی" زنده نگه می دارد، PLOT ARMOR است. از نظر نظامی هیچ چیز منطقی نیست. حتی سلاح ها انتظار می‌رود از میان ده‌ها یا نه صدها سلاح انتخابی داشته باشید. در این نمایش آنها حداکثر ممکن است 10 نوع سلاح داشته باشند و فقط مانند 4-5 نوع کشتی. WUT همچنین آنها قبل از پیشروی پیاده نظام در مواضع، هیچ گونه آمادگی جنگی، هیچ رگبار توپخانه ای ندارند. تا آنجایی که من توانستم تشخیص بدهم هیچ بازبینی وجود ندارد. هیچ موشک برد بلندی وجود ندارد هیچ جاسوسی وجود ندارد، به جز آن دو فراری که چند دهه سویا پرورش می‌دادند، تا زمانی که PLOT ARMOR آنها را برای پیوستن به حزب احضار کرد. اما آنها حتی جاسوس هم نبودند. آنها به تازگی فرار کردند تا سویا را در برخی از سیاره های بازار سهام، که ظاهراً خانه یهودیان فوق ثروتمندی است که کهکشان را از پشت صحنه اداره می کنند، نیز ترک کردند. آره باشه KEK. سیاره دست مالش. مثل اینکه نمیتونی این کارو درست کنی ناگفته نماند که خط زمانی هزاران سال آینده است، جایی که آنها فناوری پرش‌های انبوه را دارند، اما نمی‌توانند بمب‌های هدایت شونده خودکار را از طریق آن درایوهای چرخشی قبل از رسیدن ناوگان اصلی تحویل دهند تا زمانی که واقعاً وارد شوند. دشمن قبلاً فلج شده بود. بدون پهپاد خودکار؟ به طور جدی؟ 5000 سال به آینده و آنها مانند نه لعنتی که.. ما خوب هستیم. فقط توپ های لیزری و سربازان سفینه فضایی با شمشیر کافی است. جنگنده های فضایی با موشک؟ نه.. فقط به آنها چند لیزر پالس بدهید، آنها به هر حال خواهند مرد.. موشک؟ لعنت به این.. اینها چه چیز خاصی هستند؟ اگر مرد پشت دیوار چهارم تصمیم بگیرد، Plot Armor تمام شخصیت های اصلی را نجات می دهد. ما لعنتی قوانین را وضع نمی کنیم نمی بینی؟ ما داغونیم هر یک از ما یک 10 است. عوضی ها ما را دوست دارند. ما یونیفرم های باحال گرفتیم. ما سکسی هستیم ما لعنتی به این همه چیزهای نظامی نیاز نداریم. تو ادم چی هستی راحت باش.. هیچ چیز منطقی نیست، فقط از عکس زیبا لذت ببر. زیبا نیست؟ به رتبه بندی نگاه کنید. این 8 امتیاز است لعنتی 2. مشکل شما چیست؟ خب.. مشکل این است که اگر این سریال فقط 1 قسمت از نبردها داشت، می‌توانستم آن را رها کنم، اما لعنتی 5 قسمت متوالی با تماشای مدل‌های مد مرد قرن 19، ارتش لعنتی را در عرض چند ساعت تلف می‌کند. چون نویسندگان نمی دانند جک شیطون در مورد تاکتیک های نبرد تماشا کردن به نوعی خسته کننده است. اگر دریفت من را بگیری با این وجود، من می خواهم تأکید کنم، این انیمه را تماشا کنید! واقعا خوبه.. تا زمانی که وقتی نبرد شروع می شود، کاملاً احمقانه می شود. اما چه کسی یک امیریت را می دهد؟ تا زمانی که مثل من یک احمق نظامی نباشی، واقعاً به لعنتی نمی پردازی. بنابراین لذت ببرید!

منظورم این است که من همه چیز را در مورد این نمایش دوست دارم، حتی با وجود اینکه طرفدار زیادی از طراحی آنها در پایان نامه جدید نیستم، اما هنوز. چرا 10 دادم؟ به سادگی، زیرا همه چیز را از واقعیت ما پوشش می دهد (تحقیق فوق العاده بود)، گاهی اوقات به نظر می رسد که مستندی از دنیای ماست، اما سپس به یک انیمیشن تبدیل شده است. ناگفته نماند که انیمیشن چقدر عالی بود حتی اگر CG باشد، صحنه وارپ دیوانه کننده بود و من فقط نمی توانم توصیف کنم که چقدر عالی با موسیقی متن بزی جفت شده است. خوشحالم که وقتشان را می گیرند و به نظر نمی رسد عجله ای برای پایان دادن به آن دارند. تقریباً هر کتاب به 12 قسمت نیاز دارد و این فصل نیز از این قاعده مستثنی نبود. همچنین به نظر می رسد نویسنده به عنوان یک ناظر درگیر است و این اطمینان بخش است.