Joshiraku

در حالی که این یکی از کمدی های انیمه مورد علاقه من نیست، اما با این وجود من را تحت تاثیر قرار داد. فکر می کنم بازیگران خیلی خوب با هم کار کردند. برخی از شخصیت‌ها مطمئناً کمی تحسین برانگیز بودند، اما نمایش اغلب آنها را به شیوه‌های جالب و سرگرم‌کننده واژگون یا فراخوانی می‌کرد. بازیگران واقعاً در طول سریال آنقدر رشد نکردند، زیرا آنها فقط راه‌های جدید و جالبی برای کشف جهان و یافتن طنز در آن پیدا کردند، و این برای من بسیار خوب است. با این حال، من فکر نمی‌کردم نمایش از شغل شخصیت‌ها نهایت استفاده را ببرد، زیرا ما به سختی می‌توانیم راکوگوی آنها را تجربه کنیم. دوست داشتم زمان بیشتری را صرف تماشای مجموعه های واقعی آنها کنم و نه فقط شوخی هایی که در پایان داشتند. انجام این کار خطری دارد، زیرا به معنای تمرکز بر روی شخصیت‌های منفرد برای مدت زمان طولانی‌تری است، اما استفاده از راکوگو به عنوان پوشش پنجره برای طرح‌ها کمی ضعیف به نظر می‌رسد. وقتی صحبت از طنز شد، همیشه جوک های متنوعی به قدری به سمت ما می آمدند که نمی توانستم جلوی خنده ام را بگیرم، حتی وقتی برخی از آنها به دلیل بومی سازی بالای سرم می رفتند. هر چه بیشتر به یک اپیزود توجه می‌کردم، علیرغم بومی‌سازی گفته شده، از آن لذت بیشتری می‌بردم، به‌ویژه که سریال مرتباً جزئیات بسیار ظریفی را در صحنه‌هایش درج می‌کرد (مطمئن هستم که مقدار زیادی را از دست داده‌ام). من فکر می‌کنم که نمایش گاهی اوقات شوخی‌های خود را به نمایش می‌گذارد (من عاشق جناس‌ها هستم، اما اغلب از نقطه‌ای که خنده‌دار بودند به خوبی پیش می‌رفت)، اما هر طرح به اندازه‌ای متفاوت بود که نمی‌توانم بگویم که تا به حال خواسته‌ام. برای چیزی جدید و متمایز دو چیز وجود دارد که من خودم را از سریال دوست دارم که کمی آن را بالا می برد. اولاً، سریال واقعاً از قسمت 1 تا 13 بدون ارجاع بیش از حد به خود یا بازخوانی زمین های قدیمی کاملاً کامل می شود. اکثر کمدی‌ها نمی‌توانند این کار را انجام دهند، و علیرغم این واقعیت که این یک روایت مسخره است، در واقع احساس می‌کند که به نقطه پایانی می‌رسیم... البته قبل از OVA. دوم اینکه به نظر من این سریال به خوبی از پس لحظات متا و ارجاعاتش برمی آید. این دومی را سرزنش نمی کند و هویت خود را در اولی حک می کند و راه های زیادی برای تنبیه سازندگانش و خود در طول مسیر پیدا می کند. پیشگامانه نیست، اما شروع تا پایان ساعت لذت بخشی است.

ظاهراً، جوشیراکو خود را پسر عموی کوچک سایونارا زتسوبو-سنسی نشان می‌دهد، و مطمئن می‌شود که بسیاری از عناصر قبلی کوجی کومتا را در کارنامه خود گنجانده است: شمایل‌نگاری سنتی، تأکید فراوان بر جناس‌های کانجی و ارجاعات فرهنگی، و گفت‌وگوهای یونسکی. اما در حالی که شامل بسیاری از جنبه‌های موجود در Zetsubou-sensei می‌شود، بسیاری از نکاتی را که آن را به‌ویژه مؤثر می‌کردند، حذف می‌کند، از همه مهم‌تر این که با جایگزین کردن بازیگران بزرگ شخصیت‌های مبتنی بر ویژگی به نفع رفتار استانداردتر با 5 شخصیت اصلی. ، همه آنها کهن الگوهای مورد انتظار را در قالب استاندارد کمدی انیمه برآورده می کنند. قابل توجه ترین جنبه Joshiraku شاید قالب بندی آن باشد، که بسیار نزدیک تر به یک مانگای 4koma است، نه یک قسمت انیمه با یک پلات A و B-Plots استاندارد - به همین دلیل، فاقد هرگونه تصور واقعی از یک طرح است. اصلا به نمایش گذاشتن یک روایت با هر ظرفیتی قاطعانه رد می شود، زیرا آنها تفسیر بسیار سست تری دارند، که شاید با عنوان فصل اول آن، "مکالمه معمولی" که به اندازه کافی مناسب منجر به یک بحث فرادرباره آنچه "معمول" است، مثال بزند، و با حل نشدن چیزی به پایان می رسد علیرغم عنوان سریال، ارتباط بسیار کمی با راکوگو دارد، زیرا در حالی که بازیگران اصلی آن همگی اجراکنندگان این هنر هستند، این جنبه از زندگی آنها به ندرت مورد بحث و یا حتی تصدیق قرار می گیرد و تنها زمانی که راکوگوی واقعی دیده می شود این است. در ابتدای هر قسمت، که در آن فقط لحظات پایانی نمایش داده می شود، و طبیعتاً نمی توان از یک داستان استنباط کرد که بیننده فقط می تواند یک جمله از آن را ضبط کند. این تکنیک ممکن است قابل مقایسه با سینفلد به نظر برسد، اما متمایز باقی می‌ماند، زیرا استفاده از مونولوگ روایت‌شده توسط سینفلد برای باز کردن قسمت‌هایش، با حفظ حداقل ارتباط ملموس با کل اپیزود، اهمیت زیادی داشت و گاهی اوقات هدف اضافی را مانند گاه حفظ می‌کرد. دوباره به عنوان یک بخش برای پایان دادن به اپیزود استفاده می شود تا به طور قطعی همه آن را با هم جمع کنیم. جوشیراکو تأکیدی بر وجود خود نمی‌کند، که همچنین به این دلیل نشان داده می‌شود که راکوگوی آن تشویق بسیار محدودی دریافت می‌کند، که در کنار این واقعیت که شخصیت‌های آن عمیقاً از هرگونه تصوری از یاماتو-نادشیکو دور هستند، ممکن است به نظر برسد که جوشیراکو به نوعی پیشرفت می‌کند. بحث در مورد فرسایش سنت ژاپنی، در فرهنگ، در زبان، و در نگرش. آلیستر سوئل زمانی اظهار داشت که «مسلماً نقطه‌ای وجود دارد که آرمان‌های زیبایی‌شناختی ادبیات کلاسیک، برای مثال مونو بدون آگاهی یا وابی و سابی، ناهنجاری خاصی ایجاد می‌کنند؛ این چیزی شبیه به مبارزه است که از چنین مفاهیمی به‌طور مفید در ارتباط با سینما بدون سرگردانی استفاده شود. به مجموعه معینی از ارجاعات فرهنگی." این جایی است که هسته Joshiraku نهفته است، از طریق قطع ارتباط در تلاش برای انتقال معنا و ایده ها از یک رسانه به رسانه دیگر. راکوگو چارچوب قابل تشخیصی را در داستانی که برای مخاطبان مدرن توکیوی ایجاد می‌کند ارائه نمی‌کند، و در حالی که به نظر می‌رسد جوشیراکو عناصری را در تصاویر خود نشان می‌دهد که کاملاً ژاپنی به نظر می‌رسند، از جمله در بخش‌هایی که شخصیت‌ها از مکان‌های شاخص کلاسیک مانند سنسوجی بازدید می‌کنند. معبد یا بازار ماهی Tsukiji بدون دلیل مشخص (در مورد دوم، رفتن به بازار ماهی، صحبت در مورد ماهی، و سپس خرید رامن به جای آن)، نه شامل یکپارچگی منسجم از این شمایل نگاری کلاسیک است و نه آن را به صورت نوستالژیک به صورت عمده بپذیرید. با در نظر گرفتن این موضوع، Joshiraku موفق می شود به عنوان یک ادغام محکم از همه قراردادها و ایده هایی که از یک انیمیشن کمدی مدرن انتظار می رود، به طور موثر عمل کند. به ویژه، از مفهوم راکوگو در توسعه یک داستان منحصر به فرد و طولانی با خط منشی ساده اجتناب می کند. در عوض، دیالوگ‌های آن بخش‌های مساوی مانزای، اروین ولش، و یوجین یونسکو است که به آن اجازه می‌دهد همان سرسختی و ویژگی‌های منحصربه‌فرد به نمایش گذاشته شده در زتسوبو-سنسی را حفظ کند. از میان تأثیرات فوق، یونسکو ارتباط خاصی دارد، به این دلیل که سوپرانوی طاس در ابتدا قرار بود از طریق تیراندازی توسط تماشاگران به پایان برسد. سردرگمی حاصل از گفتگوی یونسکی آشنا می‌شود، و در نتیجه به یک معنا آرامش‌بخش می‌شود، قبل از اینکه تحولی خشونت‌آمیز ایجاد کند که این ایده تثبیت‌شده را از بین می‌برد و دوباره آن را دوباره تنظیم می‌کند. این نکته‌ای است که جوشیراکو با ایجاد موقعیت‌هایی که کاملاً یونسکی هستند، ایجاد شباهتی از درک با موضوعات مورد بحث، و به همین ترتیب، یک تحول خشونت‌آمیز مشابه، که سنت مشابهی را که در مانزای دیده می‌شود، تداعی می‌کند، استفاده می‌کند. تغییر برای جلوه کمدی استفاده می شود، نه برای نقطه گذاری یک ایده فلسفی یا زبانی همانطور که یونسکو انتخاب کرد. در این زمینه، انکارناپذیر است، طراحی صدا و انیمیشن این لحظات را تاثیرگذار نگه می‌دارد و حس وزن و قدرت را با این حرکات ارائه می‌کند. با این وجود، یکی از آسیب‌های جوشیراکو این است که حتی با وجود نقاط قوت دیالوگ‌هایش، به نظر نمی‌رسد که شخصیت‌های اصلی آن همان سطح فکری را در آفرینش خود داشته باشند، زیرا مجموعه‌ای استاندارد از کهن‌الگوهای ژانر هستند، بدون ارائه چیزهای جدید. بینشی در مورد شیوع این کهن الگوها: اوتاکو عینکی، ساکت، و نسبتاً معمولی که حتی به سختی هیچ خطی دارد. هیچ شخصیت تکرار شونده دیگری وجود ندارد، به این معنی که این بازیگران اصلی تمام چیزی است که بیننده باید با آن درگیر شود، و بنابراین اگر شخصیت‌های اصلی‌تر یا حداقل تداعی‌کننده‌تر تولید می‌شد، برای ارتقای سریال بسیار کار می‌کرد. اگرچه ممکن است نکات جالبی را ارائه دهد، اما Joshiraku بدون شک یک ورود به ژانر انیمه کمدی است – همانقدر که دیالوگ های آن عجیب و غریب است، اما سریالی نیست که از برچسب زدن یا طبقه بندی ساده مصون باشد. R.G. کالینگوود زمانی پیشنهاد کرد که الزام هنرمندان به خلق آثاری که قابلیت فروش و لذت بردن برای مخاطبان انبوه را داشته باشد، با ماهیت بنیادین هنر در تناقض است، و با در نظر گرفتن این موضوع، شاید اگر جوشیراکو به منظور ارائه برخی کاوش های بیشتر توسعه داده می شد. ایده های تاریخی و زیبایی شناسانه ای که ارائه می دهد، ممکن است کار بسیار جالب تری بوده باشد. اما با این وجود، می توان آن را به راحتی دسته بندی کرد، و مانند هر کمدی دیگری، بخشی از این دسته بندی بر روی این سوال اجتناب ناپذیر و اساسی نهفته است، "آیا خنده دار است؟" این فیلم به اندازه کافی خنده دار است، زتسوبو-سنسی، یونسکو، مانزای و سینفلد همگی لحظات کمدی بسیار بهتری نسبت به Joshiraku داشته اند، اما در طول زمان اجرا به طور مداوم خنده دار است، که با هر معیاری آن را به یک اثر موفق تبدیل می کند.

من Joshiraku (از جمله OVA) را تماشا کردم. در اینجا افکار من هستند: من که اخیراً Shouwa Genroku Rakugo Shinjuu را تکمیل کردم، فکر کردم جالب است که Joshiraku را با خاطره آن تازه در ذهنم تماشا کنم. با این حال، به سرعت متوجه شدم که این دو نمایش کاملاً متفاوت هستند. Joshiraku یک کمدی است و از صحنه های کوتاه تشکیل شده است. شخصیت‌های اصلی راکوگو اجرا می‌کنند، اگرچه راکوگو خود یکی از جنبه‌های اصلی انیمه نیست. تئاتر راکوگو (معمولاً در پشت صحنه) فقط فضایی برای صحنه های کمدی مختلف (که معمولاً به راکوگو بی ربط هستند) است. بنابراین، مانند من نباشید و انتظار داشته باشید که این یک نمایش با تم راکوگو باشد. این انیمه هوشمندانه و سرگرم کننده است، اما واقعا خنده دار و با صدای بلند خنده دار نیست. کلمات بازی هوشمندانه زیادی وجود دارد. اغلب دیوار چهارم را می شکند. این یک نمایش بسیار "خودآگاه" است. گهگاه احساس کسل کننده می کرد. برخی از اسکیت ها ممکن است کمی کشیده به نظر برسند، و سرعت حرکت اسکیت ها گاهی اوقات کمی کند است. می‌توانستم بگویم که برخی از جوک‌ها حتی برای من بسیار ژاپنی بودند. ارجاعات به ظاهر مبهم به فرهنگ، تاریخ، سیاست، جغرافیا و غیره ژاپن وجود داشت… از نظر سمعی و بصری، این انیمه در بهترین حالت قابل توجه نیست. تصاویر به اندازه کافی هستند و در صورت لزوم نمایش جوک ها را ارائه می دهند. صداگذاری نیز به همین ترتیب کافی است. OST به دلیل ماهیت دیالوگ سنگین نمایش غیرقابل توجه و نسبتاً بی اهمیت است. امتیاز کلی شخصی من: 6/10 بیشتر قسمت‌ها خنده‌های من را برانگیخت، اما هیچ‌وقت به شدت خنده‌دار یا چیزی شبیه به آن نبود - فقط نسبتاً سرگرم‌کننده. من از هوشمندانه بودن بسیاری از شوخی ها لذت بردم. اگر به جناس، بازی با کلمات هوشمندانه و ارجاعات فرهنگی ژاپنی علاقه دارید، پس این انیمه کمدی برای شماست. این یک نمایش بسیار ژاپنی است که در آن ارجاعات مکرر به فرهنگ ژاپنی به شکلی وجود دارد - از سیاستمداران گرفته تا فرهنگ پاپ گرفته تا خواندن کانجی و فولکلور سنتی. مراجع فرهنگی وسعت زیادی دارند. استقبال از این احتمالاً در بین بینندگان بسیار متفاوت است. یک بیننده معمولی انیمه احتمالاً با جناس های مربوط به نام ایستگاه های قطار (یا چیزی به همان اندازه باطنی فرهنگی) سرگرم نمی شود، اما زیرمجموعه کوچکتری از ژاپنوفیل های اختصاصی احتمالاً این چیزها را می خورند.