Last Exile

Last Exile یک آشفتگی درهم و برهم پر از ناهماهنگی ها و حفره های داستانی است، دو مشکلی که با این واقعیت تشدید می شوند که بسیار طولانی تر از آنچه باید بوده است. کل داستان فقط برای نمایش وجود دارد. در مورد آن ... 1 - شتلند درگذشت؟ یا نه؟ ما فرض می‌کردیم که او هنگام تحویل گرفتن موتور جان خود را از دست داده است، اما در قسمت آخر او و دوست دخترش را در مزارع گندم به ما نشان می‌دهند. 2 - آیا کلاوس و دیگران وقتی به فضا رفتند داخل پیله بودند؟ چی؟ پس برگشت؟ 3 - لاوی بر جنازه پدرش گریه کرد... یا او؟ من تقریباً مطمئن هستم که چیزی روی آن صندلی نبود. 4 - چگونه انجمن در چند قسمت اول آلویس را در خانه کلاوس پیدا کرد؟ کشتی‌های آنها فقط می‌توانستند موتورها را حس کنند و Vanship آنها برای ساعت‌ها خاموش بود. 5 - همه چیز چقدر زمان برد؟ نزدیک به پایان، کلاوس و آلویس به خانه او باز می گردند. و همه چیز... اساساً مثل زمانی است که آنها رفتند. فکر می‌کردم ماه‌ها اگر سال‌ها نمی‌گذرد. انیمه باعث می شود به نظر برسد که همه چیز در بهترین حالت چند روز یا چند هفته بوده است. مثلاً غذا کمابیش دست نخورده بود. شما انتظار دارید که مردم، حیوانات یا کپک ها آن را در آن نقطه خورده باشند. 6 - الکس رو چگونه دلفین را کشت؟ با عقل جور در نمی آید. گیلدرها بسیار قوی تر از انسان های معمولی هستند. در واقع به نظر می رسد که او را با شکستن ستون فقراتش کشته است. با یک دست در حالی که مقید، ضعیف، محروم از غذا و آب و استراحت بود. 7 - درک خیلی چیزها در مورد نمایش سخت است. آیا کلاوس با تاتیانا رابطه جنسی داشت؟ با سوفیا؟ آیا این دلیل این بود که روابط آنها اینقدر ناخوشایند شد؟ انیمه در نقاط مختلف به آن اشاره می کند بدون اینکه توضیح واضحی بدهد. 8 - نبردها نیز وحشتناک هستند. در بسیاری از شرایط به ما نشان داده شده است که ده‌ها کشتی Ditish و Anatoray توسط کشتی‌های Guild و از این قبیل کشته می‌شوند و با این حال، به نوعی، آنها همیشه کشتی‌های بیشتری در اطراف خود دارند. نبردها همه به اجبار سقوط کردند و Deus Ex Machina'd. شما در بهترین حالت 20 کشتی جنگی را می بینید و سپس آنها یکی پس از دیگری سرنگون می شوند و شما هنوز به دلایلی 20 کشتی جنگی در پایان دارید. 9 - در مورد آن، نزدیک به پایان به ما نشان داده می شود که سیلوانا کشتی جنگی اصلی انجمن را با گلوله های توپخانه می کشد. تنها با تعداد کمی از آنها. قبل از چنین حادثه ای، آنها تنها با پرتاب ده ها اژدر به داخل کشتی های جنگی با کشتی های کوچک می توانستند کشتی های جنگی صنفی را نابود کنند. آنها کاملاً قادر نبودند از بیرون به کشتی های جنگی گیلد آسیب وارد کنند (البته تا آن صحنه). 10 - به هر حال گرند استریم کجاست؟ درک موقعیت آن در فضا دشوار است. بالای آسمان است؟ یا مثل یک مسیر مشخص در آسمان است؟ اگر کل اتمسفر فوقانی پوشیده از ابرهای بارانی متراکم باشد، پس چگونه نور به پایین می رسد؟ 11 - کلاوس و تاتیانا حداقل 3 روز را در وسط بیابان تنها با یک غذاخوری آبی سپری کردند. چطور ممکن است؟ 12 - واقعاً دنیا چقدر بزرگ است؟ به نظر می رسد که کل خشکی دنیای Last Exile از یک کشور کوچک فراتر نمی رود. 13 - کشتی ها آب، غذا و آذوقه خود را از کجا تامین می کنند؟ سیلوانا در نهایت چند بار در نمایش لنگر انداخت... اما همه اینها در جایی انجام می‌شود که به نظر می‌رسد پایگاهی در میانه ناکجاآباد مطلق، حتی در یک بیابان است. ناسازگاری کلمه است. این نمایش در تعیین محدودیت‌ها، قدرت‌ها و در مجموع به بیننده اجازه می‌دهد بفهمد که چه اتفاقی می‌افتد بسیار بد است. صفر از آن وجود دارد. در برخی مواقع از تلاش برای درک انیمه صرف نظر می کنید زیرا اطلاعات گذشته برای درک موقعیت های فعلی بی فایده است. خیلی پیچیده می شود، مخصوصاً در انتهای داستان. به عنوان مثال، در مورد دیو، ما هرگز از دلیل تصمیم او برای ماندن مسالمت آمیز در سیلوانا تا مدت ها بعد در داستان مطلع نشدیم. اطلاعات در مورد Ditish نیز صفر است. در واقع شما حتی فراموش می کنید که آنها برای 15 قسمت یا بیشتر وجود دارند. لعنتی چگونه توانستند آن موشک های عظیم را بسازند، اگر حتی نشان داده نمی شد که هیچ شهری ندارند؟ البته ناسازگاری ها و حفره ها به شخصیت ها هم کشیده می شود. خوب، همه آنها مانند دستگاه های نقشه عمل می کنند. آنها هر کاری را برای طرح انجام می دهند، به سختی هیچ عملی قابل باور یا حتی معقول است. اغلب آنها فقط آزاردهنده هستند: یکی از نمونه های رفتار افتضاح شخصیت ها زمانی بود که کلاوس را (بدون دلیلی برای شروع) به قلعه انجمن آوردند، سپس تنها کاری که در آنجا انجام داد گریه کردن در مورد آلویس و دیو بود. 2 قسمت کامل از گریه او و فریاد زدن نام دوستانش مانند یک احمق درمانده. دیدن آن دردناک است این در لحظات دیگر نیز دیده می‌شود، چه با کلاوس به تنهایی یا با همراهی لاوی، و آنها مانند تماشاگران منفعل و غرغروگر عمل می‌کنند. طراحی شخصیت دارای فراز و نشیب (دیو، لاوی، الکس...) و نزولی است (لوسیولا، تاتیانا، آلویس). برخی از شخصیت ها مستقیماً عقب مانده و/یا تقریباً بی فایده هستند، مانند خود MC، Alvis، Shetland. همچنین این تکرار آزاردهنده عبارات "Vanship" و "Immelmman Turn" وجود دارد که مورد آخر هرگز برای کل نمایش توضیح داده نمی شود. من بسیاری از حرکات مختلف را دیده ام که به آنها "Immelmman Turn" گفته می شود. در مورد Vanships، خوب، آنها حتی در ابتدا آیرودینامیک نیستند. طراحی های آنها هیچ معنایی ندارد. هیچ یک از اجزای آنها نیز توضیح داده نشده است. همچنین توضیح داده نشده است که چرا انجمن این کار را انجام داده است و دلایل آن برای انجام آن چه بوده است. انگیزه های دلفین نیز جزئی نیست. او فقط یک "شرور قدرتمند با شخصیت خودشیفته" است. انجمن فقط "فرقه مذهبی قدرتمند با فناوری پیشرفته" است. اگر اصناف قصد کشتن همه زمینی ها را داشتند پس چرا قبلاً این کار را نکردند؟ آنها به وضوح از قدرت آتش و ذهنیت کافی برای اجرای آن برخوردار بودند. در ضمن اون Exile Cube تو حراج چی شد؟ من اصلا نتونستم اون قسمت رو بفهمم در واقع، من به سختی چیزی در مورد آن به یاد می‌آورم، زیرا این انیمه آنقدر بد است که مانند یک رویای تب به نظر می‌رسد که می‌توانید به طور مبهم به یاد بیاورید. من همچنین متوجه شده ام که رفتار کلاوس و لاوی مانند جنگجویان کوچک عدالت اجتماعی به طور ناگهانی در برخی موارد بسیار ضعیف است. در آخرین تبعید، همه چیز فقط یک وسیله توطئه بی شرمانه است. من می‌توانم در مورد ناهماهنگی‌ها صحبت کنم، اما فکر می‌کنم همین کافی است. این که انیمه آنقدر بد گفته می شود کمکی نمی کند که با وجود اینکه همه آن را در یک روز تماشا کرده ام، چیز زیادی در مورد آن به خاطر نمی آورم. انیمه به سختی سرگرم کننده است و من تقریباً بارها آن را رها کردم. چیز بسیار کمی که در مورد آن خوب بود باعث شد به ادامه کار ادامه دهم تا زمانی که خیلی به پایان نزدیک شدم، در آن زمان من آن را فقط برای تکمیل تماشا می کردم. با همه اینها، هنر فوق العاده است و سبک بسیار منحصر به فردی دارد. CGI بسیار خوب است اما برای آن زمان چشمگیر است (2003). OP و ED باحال هستند. روشی که آنها عملکرد درونی خدمه را نشان می دهند عالی است. برخی از لحظات واقعا کمی غم انگیز بود. اما این در مورد آن است.

اگرچه ژانر استیمپانک برایم جالب است، اما فرصت زیادی برای تماشا یا خواندن آن نداشتم. انیمه Steampunk نیز چندان رایج نیست، بنابراین از اینکه متوجه شدم آن را دوست دارم شگفت زده شدم. به نظر من داستان در آخرین تبعید بسیار خوب است. با غوطه ور شدن شما در جهان با توضیح کمی شروع می شود و به تدریج با آشکار شدن رمز و راز تبعید اطلاعات بیشتری را فاش می کند. در حالی که من از این روش جهان‌سازی از طریق «نمایش، نگو» به جای نمایش قدردانی می‌کنم، شخصاً گاهی اوقات برای دنبال کردن داستان مشکل داشتم، مخصوصاً زمانی که بین قسمت‌ها استراحت می‌کردم. این یک فرض و جهان عالی ایجاد می کند اما دارای نقص هایی است. دنیای وسیع اطراف ما برای اکتشاف التماس می کند، اما شخصیت های اصلی زمان زیادی را صرف نشستن در کشتی در تعداد زیادی قسمت می کنند. اگرچه همه این قسمت‌ها ضعیف نبودند، اما بسیاری احساس می‌کردند وقت خود را تلف کرده‌اند. این یک مشکل مهم در مورد خود Last Exile است. بسیاری از چیزها یا کم توضیح داده شده اند یا بیش از حد توضیح داده شده اند و در نتیجه احساس نامتعادلی برای نمایش به عنوان یک کل ایجاد می شود. به عنوان مثال، ما یک پویایی دلپذیر بین Lavie و Claus دریافت می کنیم، و Lavie دارای عمق زیادی است. با این حال، او به سرعت به نقش یک شخصیت فرعی فوق العاده وابسته تنزل می یابد. علاوه بر این، داستان پس زمینه آنها پوشش کمی داشت، و در حالی که در نهایت به آن رسیدند، افشای آن خیلی طول کشید و این یک سکانس کوتاه بود. اگر پیش از این روی داستان آنها تمرکز می شد و زمان بیشتری برای نمایش داده می شد، بسیاری از لحظات تاثیر بسیار بیشتری داشتند. همچنین برای من آزاردهنده بود که داستان در سه چهارم مسیر منحرف شد و برای چند قسمت تبدیل به یک انیمه احمقانه سوء تفاهم-عاشقانه-درام شد. اگرچه مدتی که طول کشید چندان طولانی نبود، اما مانند یک ابدیت بود. علیرغم ایراداتش، نتیجه حماسی فوق العاده خوب مدیریت شد. برخی از پایان‌ها و بخش‌های عجیب و غریب وجود داشت که با تأمل بیشتر معنی نداشت، اما در نهایت، من احساس رضایت کردم، که برای من مهم‌ترین چیز است. من همچنین با شخصیت اصلی، کلاوس مشکل دارم. در حالی که او به اندازه برخی از شخصیت های دیگر کسل کننده نیست، او نیز جالب نیست. او کهن الگوی معمولی شماست «می‌خواهم از دوستانم محافظت کنم و کار درست را انجام دهم»، علیرغم اینکه از بسیاری از آنها جوان‌تر است، به نوعی بهتر از حرفه‌ای‌های آموزش‌دیده است. این بدان معنا نیست که همه شخصیت‌های نمایش به طور مشابهی ارزشمند هستند. به عنوان مثال، کل داستان با لوچیولا و دیو فوق‌العاده جالب بود، و در حالی که تا حدودی کلیشه‌ای بود، الکس رو همچنان توانست مرا مجذوب خود کند. دلفین به طرز وحشتناکی خزنده و عجیب بود و هر صحنه ای را که در آن حضور داشت می گرفت، و من نتوانستم لبخندی به تعامل خدمه مکانیک سیلوانا نزنم، علیرغم معرفی تاریک آنها که به طرز عجیبی به سرعت محو و فراموش شد. در حالی که بسیاری از آنها مطمئناً اصلی ترین یا منحصر به فرد نیستند، من از تماشای تعامل و توسعه آنها در طول سریال لذت بردم. انیمیشن عالی کشتی ها به آنها احساس می کند که بخشی از دنیای دو بعدی هستند. عکس‌های متحرک و روان از میان آسمان‌های وسیع نفس‌گیر هستند و مبارزات سگ‌ها بسیار سرگرم‌کننده هستند. طراحی زیباشناختی عالی به فضا می افزاید و مقیاس و ارتفاع آسمان ها و مناظر زیر را به تصویر می کشد. این انیمیشن روان و سازگار است، با طراحی شخصیت های منحصر به فرد که کاملاً با شخصیت های مربوطه مطابقت دارد. تنها شکایت مهم من این است که وقتی شخصیت ها مستقیماً به سمت صفحه نمایش روبرو می شوند، بینی آنها عملاً ناپدید می شود که عجیب به نظر می رسد. OST به عنوان یک کل به خوبی اجرا می شود، با برخی از تم های خوش ساخت و انتخاب ابزار کمک های قابل توجهی به اتمسفر می کند. اگرچه هرگز به عنوان استثنایی برای من برجسته نشد، اما کار خود را به خوبی انجام داد. تنها نقصی که متوجه شدم این بود که چند مورد وجود داشت که موسیقی بیش از حد مسلط شد و نمایش را از بین برد، اما این یک اتفاق نادر بود. Last Exile دارای یک بازیگر بزرگ، یک محیط منحصر به فرد و یک خط داستانی جذاب است. تنها نقطه ضعف این است که بخش‌های کندتر نمایش باعث شد نتوانم به آن نمره بالاتری بدهم.

من این انیمه را 14 سال پیش تماشا کرده ام، خیلی جوان بودم و آن زمان پایان آن را درک نمی کردم، اکنون در سن 27 سالگی، می توانم بگویم که "آخرین تبعید" یک انیمه گیرا است که به طرز ماهرانه ای عناصر ماجراجویی را به هم می پیوندد. زیبایی شناسی استیمپانک و جهان سازی پیچیده. این نمایش با جزئیات بصری غنی و روایت قانع‌کننده‌اش، بینندگان را به قلمروی خارق‌العاده می‌برد که در آن سفینه‌های آسمانی بر آسمان حکمرانی می‌کنند و شخصیت‌ها سفری را آغاز می‌کنند که نه تنها محدودیت‌های فیزیکی، بلکه درک آن‌ها از جهان اطراف را نیز به چالش می‌کشد. یکی از ویژگی های برجسته "آخرین تبعید" ترکیب منحصر به فرد آن از تکنولوژی و جذابیت دوران گذشته است. سازندگان به طرز هوشمندانه‌ای جهانی ساخته‌اند که در آن امپراتوری‌های متخاصم برای تسلط بر آسمان رقابت می‌کنند و از کشتی‌های هوایی استفاده می‌کنند که حس نوستالژی را برمی‌انگیزد و در عین حال طرح‌های مکانیکی نوآورانه را به نمایش می‌گذارد. توجه پیچیده به جزئیات در انیمیشن این کشتی های هوایی و مانورهای پیچیده آنها لایه ای از واقع گرایی را اضافه می کند که مخاطب را در نبردهای هوایی دلخراش غرق می کند. فراتر از جلوه های بصری خیره کننده اش، «آخرین تبعید» به موضوعات قابل تامل نیز می پردازد. این نمایش سوالاتی را در مورد پیامدهای جاه طلبی کنترل نشده، تأثیر جنگ بر جوامع و معنای واقعی آزادی مطرح می کند. از طریق سفر شخصیت هایی مانند کلاوس و لاوی، انیمه به بررسی رشد شخصی و قدرت دوستی در مواجهه با ناملایمات می پردازد. پیچش‌ها و چرخش‌های روایت، بینندگان را درگیر خود نگه می‌دارد، در حالی که گروه بازیگران به خوبی توسعه‌یافته شخصیت‌ها سرمایه‌گذاری احساسی را در سرنوشتشان تضمین می‌کند. علاوه بر این، جهان سازی در «آخرین تبعید» به طرز ماهرانه ای اجرا شده است. سازندگان به دقت جهانی را با مجموعه ای از قوانین، فرهنگ ها و تضادهای خاص خود ساخته اند. از عظمت کشتی های جنگی قدرتمند گرفته تا جذابیت های عجیب شهرهای شناور، هر جنبه ای از جهان هدفمند و به هم پیوسته احساس می شود. این سطح از جزئیات نه تنها تجربه تماشا را غنی می کند، بلکه بینندگان را نیز دعوت می کند تا مفاهیم ساختار جامعه و نیروهایی که زندگی ساکنان آن را شکل می دهند، بیندیشند.