Macross Zero

این ماکروس معمولی شما نیست. موسیقی، موشک و مثلث عشق وجود دارد، اما طعم ساخارین و زرق و برق آن بسیار کمرنگ شده است. شخصیت ها نسبت های واقع گرایانه ای دارند، موسیقی شاد نیست، و ما یک قسمت ساحلی دریافت نمی کنیم. این ماکروس زمینی است. داستان من داستان را دوست داشتم. این برداشت ماکروس از داستان بومیان-ملاقات-تمدن است که قبلاً بارها دیده‌ایم: رقص با گرگ‌ها، پوکاهونتاس، آواتار، . . . محیط قبل از رویدادهای اولین ماکروس است. یک کشتی بیگانه / مصنوع در جزیره ای در اقیانوس آرام وجود دارد و بومیان با آن رابطه عرفانی دارند. سازمان ملل و ضد سازمان ملل برای تسخیر آن و بهره برداری از قدرت آن رقابت می کنند. بومیان درگیر درگیری می شوند و داستان باز می شود. قلمروی بسیار تازه برای این فرنچایز. من باید برای ادغام یک داستان به ظاهر نامرتبط در سری اصلی Macross به آنها وسایلی بدهم. آنها با مصنوعات بیگانه، موسیقی و نومز گره می زنند. اینکه این انیمه پنج قسمتی است خوب و بد است. به قدری کوتاه است که در تمام طول مسیر بیشتر درگیر باشد، اما برای پیچ و خم ها و توسعه شخصیت به اندازه کافی طولانی نیست. شخصیت ها شخصیت ها بیشتر یک بعدی هستند. این چیز بدی با انیمه ای با این طول نیست. ما تیم سازمان ملل خود را داریم: شین، مرد خوب MC ما، و روی، آقای Hotshot از Macross اصلی. شین یک دود عمومی است. روی لحظات خود را داشت اما شخصیتی فرعی بود. همچنین برج حمل، دانشمندی بود که سعی داشت بیشتر بیاموزد و از بومیان بهره برداری کند. من دوست دارم که چگونه شخصیت او به عنوان کنجکاو شروع شد و به سمت شیطانی شدن پیش رفت. سپس تیم جزیره وجود دارد: سارا، دختر اصلی. مائو، خواهر کوچک؛ و رئیس آنها فقط به نوعی آنجا بودند. آنها را احساس نمی کرد. سپس افراد ضد سازمان ملل هستند: دو خلبان ماهر و دکتر هاسفورد شرور. آدمهای بد! این یک گروه متوسط ​​از شخصیت ها بود. من البته شین و سارا را تشویق کردم اما آنها لحظات شخصیتی عالی و خاطره انگیزی نداشتند. هیچ کدام این کار را نکردند. شخصیت پردازی کمرنگ بود. موسیقی موسیقی کرایه استاندارد Macross نیست. آهنگ‌های پاپ شیرین، آهنگ‌های راک تند، و مونتاژهای سگ‌بازی از بین رفته‌اند. ما موسیقی قبیله ای را با آواز ملودیک / زمزمه، طبل دستی و شیکر دریافت می کنیم. این احساس جزیره است. حسش نمیکردم من برای آهنگ‌های پاپ/راک، تصنیف‌های قدرتمند، و آهنگ‌های کوچک ثبت‌نام کردم. این فرق دارد. جلوه های صوتی و صداها بسیار خوب هستند. سطح حرفه ای. اینجا خیلی نمیشه نظر داد اوه بله. جت ها باحال به نظر می رسند. هنر خوب بنظر می رسد. این انیمه شبیه انیمه های کلیشه ای نیست. شخصیت ها نسبت های واقعی تری دارند. رنگ موها معمولی است (بیشتر). مطالب کارتونی خیلی کمرنگ شده. من سبک را دوست دارم. کیفیت هنر نیز خوب است. چیزهایی که به نظر می رسید زیبا بود و محیط جزیره آن را تقویت می کرد. مبارزات جت / مکانیک عالی به نظر می رسند. اکشن به خوبی کارگردانی شده است. ما حس سرعت و نیروهای G را دریافت می کنیم. دوره زمانی قبل از کشف SDF و رونق فناوری بود، بنابراین تمام فناوری ها بیشتر شبیه به روزگار مدرن هستند. من فکر کردم که لمس جالبی بود. من سبک کارت های عنوان را خیلی دوست داشتم. خیلی جزیره ای آنها از CGI استفاده می کنند. من فکر می کنم برای نمایش های مکانیکی خوب است. لذت بردن انتظار چیز سبک تری را داشتم. در عوض، من یک داستان دراماتیک دریافت کردم. صحنه های اکشن قابل قبولی بود. ممکن است به این دلیل باشد که ذائقه‌ام در حال تغییر است، اما از اکشن مکانیکی تا آخر کار کمی خسته شدم. بیشتر آن بی‌اهمیت به نظر می‌رسید - مرد بد توسط یک شخصیت بی‌نام شکست نمی‌خورد و با وجود همه تیراندازی‌ها و انفجارها، طرح توسط جنگ به جلو کشیده نمی‌شود. بهترین زمان را با آن سپری نکردم، اما در تمام 5 قسمت موفق شدم. به طور کلی اون چیزی که دنبالش بودم نبود من می توانم ببینم که چرا دیگران آن را دوست دارند و چگونه این یک انحراف خوب از فرمول معمولی Macross است. نکات مثبت: داستان دراماتیک مناسب، هنر واقع گرایانه خوب، و اکشن مناسب. نکات منفی: سبک موسیقی من نیست، مثلث عشق ضعیف بود، حال و هوای چنین چیزی را نداشتم (می دانم). مناسب است اما چیز من نیست.

از نظر لحن بسیار متفاوت با نسخه قبلی خود است زیرا کمدی و بت ها را پشت سر می گذارد تا به درام نظامی بسیار جدی تری تبدیل شود، در حالی که ممکن است جنبه ای از چیزی که ماکروس را منحصر به فرد کرده است را حذف کند و به خوبی با داستان مطابقت دارد. این یک ورودی بسیار خوب است، داستان جذاب بود، مضامین در حالی که منحصر به فرد نبودند هنوز وجود داشتند و به خوبی مدیریت می شدند و شخصیت ها خوب بودند. من فکر می‌کنم این سریال می‌توانست از نظر شخصیت‌ها و داستان‌هایش کمی بیشتر از آن بهره ببرد، اما آنها هنوز هم کارشان را خوب انجام دادند. دیدن جت‌ها در مدل‌های CG asthere بدیهی است که بدتر به نظر می‌رسند کمی غم‌انگیز بود، اما رقص و نبرد با آن‌ها هنوز واقعاً جالب و سرگرم‌کننده بود. به غیر از یکی دو قطعه اینجا و آنجا، موسیقی متن در بیشتر قسمت‌ها برای من برجسته نبود، اما قطعاتی که در انتها قرار داشتند واقعاً برجسته بودند که به من لرز و احساسات می‌داد. برای یک پنج قسمت، قطعا ارزش وقت گذاشتن را دارد و در کل از آن لذت بردم.