Maken-Ki! Two

بنابراین، من نمی‌دانم که چگونه همه اینها چگونه ساخته شده است، اما حتی با وجود انتظارات کم که در فصل دوم می‌روم، حداقل انتظار داشتم که نوعی طرح داستانی در آن وجود داشته باشد. در عوض، تمام چیزی که این فصل برای ارائه دارد، 10 OVA تجلیل شده است که هیچ ارتباطی با یکدیگر ندارند (به جهنم OVA های واقعی نسبت به این فصل ارتباط داستانی بیشتری داشتند) و بدون توسعه شخصیت واقعی (و هر توسعه شخصیتی که اتفاق می افتد تا قسمت بعدی پاک می شود. ). حدس من این است که آنها مواد زیادی برای کار نداشتند؟ اگرچه من می بینم که مانگا تعداد فصل های مناسبی دارد، بنابراین نمی دانم اینطور است یا نه، اما مانند این فصل اگر این را برای داستان تماشا کنید چیزی اضافه نمی کند (منظورم این است که منصفانه بگویم که احتمالاً تعداد کمی از افراد هستند). اگر همه چیزهای ecchi را دوست دارید، حدس می‌زنم این را دوست داشته باشید، اما انتظار پاسخ برای هیچ یک از اسرار ایجاد شده در فصل اول را نداشته باشید. این فصل‌های انیمه‌ای مثل این است که باعث می‌شود من این سوال را داشته باشم که چرا من فقط مانگا را نمی‌خوانم.

گاهی اوقات فکر می‌کنم غیرممکن است که یک انیمه بتواند به طور کامل به پای خودش شلیک کند، اما این «عاقبت» ثابت می‌کند که این امکان وجود دارد و می‌تواند در این فرآیند خود را از بین ببرد. با عنوانی که «دو» را به نمایش می‌گذارد، به درستی فکر می‌کنید که این یک دنباله است، با این حال، هر گونه تداوم واقعی در این تکرار وجود ندارد. به جز نام ها، مکان ها و چند اشاره بی اهمیت به رویدادهای قبلی، این مجموعه هیچ شباهتی به خود قبلی خود ندارد. این بیشتر شبیه کاری است که Pokemon با فیلم‌های AU که در سال 2017 شروع شد انجام داد، جایی که دانستن کمی در مورد انیمه ممکن است کمک کند، اما در کل نیازی به دانستن هر مرجعی ندارید. هنوز هم ناامید کننده است زیرا تا حدودی مانند یک پیگیری عمل می کند، اما بیشتر شبیه S2 NISEKOI است و این حتی تقصیر آداپتورها نبود، فقط همه چیز را فراموش می کند و بخشی از زندگی می شود. مثل این است که Xebec، که مسئول خرابی فصل اول To-Love-Ru و به دنبال آن یک شعار 1:1 بود، به تازگی داستان را دید، فکر کرد سخت است و تصمیم گرفت هر قسمت را مانند قسمتی از انیمیشن دیگری بسازد. اینجا یک نوع بازی شبیه لوتو است، هر قسمت مربوط به چیزی است که به طور معمول مفهوم یک انیمه است، از دست دادن حافظه، معلم x دانش آموز، دختران گربه، دخترانی که این کار را به طرز مشکوکی شبیه تومو چان می کنند، شرکت در کنوانسیون مانگا... چگونه توانا سقوط کرده اند یکی از لطف‌های خوب این است که شخصیت‌ها دست‌کم یکدست‌تر هستند، دیگر لحظه‌های غیرمعمولی از افرادی مانند اوزوی که درستکار می‌شوند یا هیمهگامی که ناگهان در هر تعاملی بیش از حد منفعل می‌شوند، وجود ندارد. اگرچه جشن نگیرید زیرا واقعاً چیزی نیست و به هر دلیلی Takeru عینک خود را بین فصل ها از دست داد و ما هرگز متوجه نمی شویم که چگونه این اتفاق افتاده است. به یاد داشته باشید که چگونه او هیچ ایده ای در مورد قدرت خود ندارد؟ بله، اینجا هم گم شده است. حرمسراشو یادت هست؟ خوب، این فصل بیشتر یک گروه است، بنابراین واقعاً هیچ توجهی به آن نمی شود. فقط 3-4 آن را دارند و حتی در آن زمان بیشتر آنها فقط لحظاتی بیش از تمرکز هستند. با این حال، چیزی که واقعاً ناراحت کننده است، این است که مثل این فصل می داند که به طور فعال از داستان فاصله می گیرد. مونتاژ آغازین استینگر، داستانی است که توسط یکی از شخصیت‌ها صحبت می‌شود و در حالی که به نظر می‌رسد از موضوع اصلی آگاه است، شرورهایی که به آن اشاره می‌کند به NPC‌های بی‌نام تقلیل یافته‌اند که به‌جای تسخیر جهان، فقط به‌خاطر آن ویرانی ایجاد می‌کنند. در سرتاسر S1 به شرورهایی اشاره شده است. خود افتتاحیه نیز از تداوم آن آگاه است، اما هیچ یک از آن بخشی از فصل نیست. تنها اپیزودی که به نظر می رسد قانونی است، قسمت پایانی است، اما حتی در مورد اعتبار آن به طرز عجیبی عمل می کند. یکی از چیزهایی که ثابت است، سرویس طرفداران است، بنابراین اگر آن جذاب است و سبک هنری To-Love-Ru را شگفت‌انگیز می‌دانید، این کار راضی می‌کند. بد نیست، اما اگر در مورد طرح عمیق‌تر و تاریک‌تر کنجکاو بودید، این اتفاق نمی‌افتد. فقط قسمت‌هایی که واقعاً ارزش ذکر کردن را دارند، قسمت‌های 1، 6-7، 8-10 هستند.