Mix: Meisei Story

من در واقع این نمایش را سال گذشته به پایان رساندم، فقط وقتی دیدم که واقعاً چند نفر این نمایش را تماشا کرده اند می خواستم یک نقد بنویسم. اول از همه این نمایش بسیار دست کم گرفته شده است و شما باید خودتان آن را تماشا کنید. دوبله اینجا در Funimation به خوبی انجام شده است و همه چیز خوب است. تنها مشکل اخیر است، Funimation نیمی از قسمت ها را به قسمت 12 کاهش داده و اکنون آن را برطرف نکرده است. بنابراین وقتی برگشتم تا دوباره آن را تماشا کنم تا دوباره صدای انگلیسی VO را بشنوم، با ساب در Crunchyroll مواجه شدم. من هیچ مشکلی با زیرمجموعه ها ندارم، مشکل زمانی است که متوجه شدم چرا این نمایش با واکنش شدید روبرو شد. ببینید، در حالی که نمایش ادامه دارد، موسیقی در پس‌زمینه پخش می‌شود. به خوبی جا می شود و همه چیز با هم جمع می شود. در قسمت فرعی، ترکیب پس‌زمینه بسیار بلند است و شما نمی‌توانید روایت را بشنوید. خط داستانی بعد از مدتی کاملاً ملایم می شود که غم انگیز است. با توجه به اینکه خط داستانی بی مزه است، فکر می کنید که آنها قسمت های زیادی خواهند داشت، درست است؟ جواب منفی. 24 قسمت با توجه به پایان برنامه خیلی کوتاه است که به دلیل اسپویل ها به آن اشاره نمی کنم. به نظر من سرعت بازی خوب است، اما وقتی نمایش به حد مجاز اپیزود برسد، مانع از پایان نمایش می شود. ثابت 8 برای همه چیز به جز 2 امتیاز برای سرعت آهسته و صدا در دوبله کسر می شود.

بنابراین من میکس را به دو دلیل شروع کردم: 1) در نامزدهای جوایز انیمه برای بهترین انیمه ورزشی سال 2019 بود و به نظر می رسید که واقعاً هنر خوبی دارد. 2) فکر می‌کردم دنباله بازی Cross Game است. بعداً فهمیدم که اینطور نیست، (به جای دنباله‌ای برای Touch) اما سبک هنری آنقدر نوستالژیک بود که در کل آن را ماندم. دلیل اینکه من به این 8 می دهم، اگرچه احتمالاً باید 7 می دادم، این است که احساس می کنم بیشتر از آنچه که شایسته است نفرت می شود. از نوشتن و داستان که بگذریم، انیمیشن در سطح بالایی قرار دارد، آنقدر خوب است که فکر کردم برای یک ثانیه تولید IG است. موسیقی اصلاً آزاردهنده نیست، زیرا می تواند به راحتی در نمایش هایی مانند این باشد، و این واقعیت که میکس با چنین عشق و دقتی ساخته شده است باعث شد که بخواهم به آنها امتیاز بدهم. دلایل تماشای Mix به شرح زیر است: اگر عاشق انیمه بیسبال هستید (با وجود تکراری بودن آن)، اگر قسمتی از زندگی را دوست دارید، و اگر شخصیت های اصلی آرام و واقع گرایانه را دوست دارید (بازیگران جانبی چیزهایی را برای خود باقی می گذارند). اوه و اگر کاجی یوکی را دوست دارید. انیمیشن آن کاملاً خارق‌العاده است و به دلیل سبک هنری کلاسیک آن یک بار هم از بین نمی‌رود. من آن را تا آخر تماشا کردم، و در حالی که مطمئناً Diamond no Ace، Cross Game و Major faaar را بیشتر ترجیح می‌دهم، هنوز از خودم لذت زیادی بردم. اما میکس بدون نقص نبود. جنبه بیسبال بسیار کلیشه ای بود (اما در این مرحله در انیمه های ورزشی، چگونه ممکن است اینطور نباشد؟)، و شخصیت های فرعی به شدت ملایم بودند و هیچ کمکی به تیم نداشتند. و بعد تماماً وسواس خواهری است. این نمایش به طرز مضحکی بر این موضوع تمرکز داشت که اوتومی یک نماد انحنای و هوس‌انگیز است، در حالی که او تنها 14 سال داشت. همچنین، هشدار داده شود، کسانی که با جفت شدن ارن/میکاسا مشکل دارند (اگرچه زمانی که زندگی مشترکشان را آغاز کردند، 10 سال داشتند و به خوبی از تربیت جداگانه خود آگاه بودند) قطعاً با «زوج» اصلی هم مرز با محارم مشکل خواهند داشت. خوشبختانه سریال اصلاً روی آن تمرکز زیادی ندارد و حتی می توان با گفتن عشق برادرانه از آن چشم پوشی کرد. اما صادقانه بگویم، در 5 سالگی، شما واقعاً متوجه نمی شوید که از والدین جداگانه ای هستید. من خواهر و برادر ناتنی ندارم، اما مطمئن هستم که بزرگ شدن از 5 به عنوان خواهر و برادر، شما را خواهر و برادر می کند. اوه ژاپن البته اگر این فنجان چای شماست، بیشتر به شما. صرف نظر از این، به سوئیچیرو، برادر «دوقلو» پناه بردم. اما من هنوز توما را خیلی دوست داشتم. خط آخر: به آن فرصت دهید. اگر تا قسمت 3 آن را دوست داشتید، در کل آن را دوست خواهید داشت. اما اگر نه، بیشتر از این ادامه ندهید، زیرا بیشتر به همین صورت است.