MM!

زمانی که من برای اولین بار این را در like، Idk، 2012 یا 2013 تماشا کردم؟ من این نمایش را کمدی اوج می‌دانستم، زیرا کلمات شیطنت‌آمیزی داشت و بیشتر به طنزهای مزخرف و اوتاکو متکی بود. حالا که بزرگتر شدم و سریال های کمدی دیگری را دیدم/خواندم، متوجه شدم که این سریال واقعا چقدر عام و آزاردهنده است. علیرغم پیش‌فرض مضحک، فیلمنامه‌های مضحک قسمت‌ها و در کل طنز مضحک، به نظر می‌رسد که نویسنده و/یا استودیوی پشت آن متوجه نشده‌اند که دارند چیزی مضحک می‌نویسند و این درد لعنتی را دارند که تلاش کنند و کمی جدیت را در آن آمیخته کنند. حالا من در ابتدا می‌خواستم رتبه‌ام را به خاطر چند شوخی که دوست داشتم (و همچنین انیمیشن خوب (هر چند کلی) و کارگردانی هنری) را به 5 یا 6 بگذارم، اما دو مشکل وجود دارد که واقعاً این سوال را ایجاد می‌کند که چگونه در سنین قبل از بلوغ از این کار لذت می‌بردم. میو و یومی. تماشای هر SECOND لعنتی که روی این دو تمرکز می‌کند خسته‌کننده است و در قسمت‌های بعدی صحنه‌هایی را با آن‌ها حذف می‌کنم. این دو بسیار آزاردهنده هستند و تقریباً عمق یک گودال بارانی را دارند که از چاپ کفش شما تشکیل شده است. به عبارت دیگر سطحی هستند. برای یومی، این مشکل چندان بزرگی نیست، زیرا او بیشتر یک شخصیت فرعی است، اما MIO روی پوستر لعنتی اصلی است، بنابراین او در هر قسمت لعنتی تمرکز دارد، حتی اگر او بسیار آزاردهنده است و در بیشتر مواقع آزاردهنده است. برای حضور در اپیزود در وهله اول. در نتیجه: به جای آن، Dokuro-chan را تماشا کنید، این سریال بسیار شبیه به این سریال است اما بسیار وحشتناک تر است و سعی نمی کند خودش را جدی بگیرد. به عنوان یک امتیاز، هر شخصیت آزاردهنده است و همه به نوعی درگیر سرنوشت وحشتناکی می شوند که در نهایت باعث می شود شما آنها را دوست داشته باشید.

اگر نگاهی به خلاصه MM! بیندازید، احتمالاً فکر می‌کنید که یک ecchi است، و یکی است. اما این یکی با طرح بسیار جالبی است که بر روی یک مازوخیست متمرکز است که سعی دارد خود را از مازوخیسم خود "درمان" کند. این سریال آشکارا به مفهوم شوخی خود می بالد و به طور منظم "داستان" را به سخره می گیرد. با اجرای بهتر، این نمایش می تواند خنده دار باشد. با این حال، چرا شکست می خورد؟ شخصیت‌های جالبی دارد: رئیس‌جمهور میو که می‌خواهد تارو را درمان کند (ظاهراً)، یوونو آندروفوب و تاتسوکیچی متقابل. من معتقدم مشکل سریال این است که می‌ترسد شخصیت‌هایش را از "جعبه" بیرون بیاورد. به‌جای اینکه سعی کنید فرمول‌های جدید را با هم ترکیب کنید، دقیقاً می‌دانید که در یک قسمت چه چیزی به دست می‌آورید، و احتمالاً دقیقاً همان قسمت آخر برای آن شخصیت است. همه اپیزودهای Mio یا غذای عاشقانه‌ای هستند یا اینکه مستقیماً از تارو سوء استفاده می‌کند، همه قسمت‌های Yuuno حداقل یک گگ اجباری از ضربه زدن او به تارو دارند و... همین. واقعاً فقط بین این دو شخصیت می چرخد، شاید هر چند وقت یکبار یک شخصیت جدید ظاهر شود. متأسفانه، این چیزها خیلی سریع از بین می روند، حتی برای نمایشی که تنها 12 قسمت دارد. صادقانه بگویم که وقتی یک قسمت خوب گاه به گاه وجود داشت شگفت زده شدم. تماشای سریال مثل یک کار طاقت فرسا بود که بسیار شرم آور بود. شروع کمدی خوبی دارد، اگرچه اگر می توانست از جوک هایی که با آنها آشنا بود منشعب شود، ارزش تماشا کردن را داشت. 4/10.