Yahari Ore no Seishun Love Comedy wa Machigatteiru. Zoku OVA

این سریال آنقدر احمقانه است که می‌تواند حتی ابتدایی‌ترین رام‌های رام را خراب کند و تماشای آن را دردناک کند. من تا حد زیادی در مورد هر چیز سرگرم کننده ای که این نمایش سعی می کند انجام دهد مغرضانه هستم، زیرا در طول دو فصل وحشتناک چقدر از این شخصیت ها متنفر شده ام. من نمی خواهم آنها را در حال تفریح ​​ببینم، زیرا این همه رنجی را که برایم کشیده اند را به یاد من می آورد. من از دختر کوچکتر با موهای بلوند که همیشه در همان نفسی که قهرمان داستان را طرد می کند به او ضربه می زند، بدم می آید. "هی هیکی، بیا بریم قرار ملاقات. اوه ناخوشایند منظورم دوست منحرفی بود. وای هیکی من واقعا دوستت دارم. اوه تو فکر می کنی که دوستت دارم، هر چیزی که به تو این ایده را داد که منحرف می شوی برو بمیر." حدس می‌زنم می‌توانم به آن‌ها بگویم که این یک تصویر واقع‌گرایانه از رفتار بدی است که دختران نوجوان در زندگی واقعی با آن‌ها برخورد می‌کنند، اما مثل این است که شما را آزار داده است؟ من همچنین از او متنفرم، زیرا از نظر عملکردی در روایت، اساساً با دختر موهای صورتی که قبلاً در زمان معرفی او ایجاد شده بود، یکسان است. رنگ مو و شخصیت آنها به قدری شبیه است که من واقعاً در بیشتر مواقع آنها را با هم قاطی می کنم و به خود زحمت نمی دهم آنها را در ذهنم جدا کنم زیرا می دانم که مهم نیست. قرار ملاقات 3 طرفه ای که او بعد از آن می رود خشمگین تر است زیرا هر زمانی که 3 شخصیت اصلی با هم روی پرده هستند، احساس دردناک و ناخوشایندی به من دست می دهد و باعث می شود که من بخواهم بمیرم. هر دوی آن‌ها به وضوح قهرمان کان را دوست دارند، اما ظاهراً هر سه نفر از صحبت کردن با یکدیگر متنفرند و به خصوص از بیان انگیزه‌ها یا اعمال خود متنفرند و ما فقط قرار است حدس بزنیم. من به هیچ یک از احساسات آنها اهمیتی نمی دهم و از همه اینها خسته شده ام، واقعاً نمی توانم بیشتر از این نمایش را تحمل کنم. من فصل 3 را از روی بغض تماشا خواهم کرد تا ببینم چگونه آنها سعی می کنند به مثلث عشق احمقانه پایان دهند، اما تقریباً تضمین می کنم هیچ پایانی که آنها به ذهنشان خطور می کند برای کسی راضی کننده نخواهد بود زیرا تنها پایان خوب برای هر 3 آنها خواهد بود. به طرز وحشتناکی در تصادف اتوبوس یا چیزی دیگر بمیرید یا مجبور شوید داستان غم انگیز آمنه از گریسایا را بارها و بارها زندگی کنید. 4/10

این OVA در واقع برای چیزهایی که اتفاق نمی‌افتد جالب‌تر است تا برای آنچه اتفاق می‌افتد، و برای درک منظور من از این موضوع باید دو فصل از برنامه‌هایی را که قبل از این اتفاق می‌افتند تماشا کنید. سپس دیدن این موضوع بسیار منطقی‌تر از تماشای آن به‌صورت مستقل است. برای من، این قسمت مشاهده رکودی است که دو شخصیت اصلی ما اگر از بیرون تحت فشار قرار نگیرند یا به چالش کشیده نشوند، در آن باقی خواهند ماند. هاچیمن و یوکینو که در طول زندگی شانزده ساله خود (به دلایل مختلف) خود را از سایر نقاط جهان منزوی کرده اند، تبعید اجتماعی خود را حتی زمانی که به دنیای عمومی کشیده شده اند حفظ خواهند کرد. در قسمت اول، زمانی که هاچیمن تا حدودی ناخواسته یک روز را در شهر با آیروها سپری می‌کند، به نظر می‌رسد حال و هوای صحنه‌ها نشان می‌دهد که این رویدادی نیست که او از آن لذت می‌برد، بلکه نوعی حفظ ضروری یک رابطه کاری است که او موظف به انجام آن است. حفظ کنید، تعویض روغن ماشین یا تمیز کردن گن از مخزن ماهی به همان اندازه لذت بخش است. وقتی سه نفر اصلی ما تمرین را در آخر هفته آینده تکرار می کنند، حال و هوای خیلی بهتری ندارد. در حالی که یوکی می‌تواند از تجربیات خرید و تعامل با کارمندان و غیره لذت ببرد، به نظر می‌رسد که یوکینو به هاچیمن چسبیده است، اما نه از روی هر احساس محبت، بلکه به این دلیل که او تنها بندر در دسترس در طوفان آگورافوبیا مرزی او است. تنها زمانی که او راحت به نظر می رسد، در پت شاپ است که به بچه گربه های پشت پنجره می نوازد. من به این OVA به‌عنوان یک به‌روزرسانی وضعیت نگاه می‌کنم... می‌گویم که اگرچه چیزی شبیه به پیوند بین یوکینو و هاچیمن و یوی وجود دارد، اما هنوز ضعیف است، و آنها هنوز در دنیای بزرگتر خارج از انزوای خود بسیار گم شده‌اند. حباب ها. در حالی که یوی و آیروها (و برخی از شخصیت‌های دیگر) اجازه ورود پیدا کرده‌اند، آنها هنوز به نقطه‌ای نرسیده‌اند که بتوانند حداقل با الهام از خودشان قدم بردارند. به همین دلیل است که من داستان و شخصیت را در رتبه 6 قرار دادم، زیرا تماشای آن سخت و غم انگیز است که این شخصیت ها هنوز در پوسته خود هستند. Art and Sound رتبه 7 را به خود اختصاص داده است زیرا با همان کیفیت عالی و باکیفیت سری های عمومی ادامه می دهند. اما در مجموع 8 می گیرد زیرا حقیقتی صادقانه و ناخوشایند را در مورد شخصیت های ما ایجاد می کند، اینکه آنها نور تعامل اجتماعی را دیده اند، آنها هنوز باید برگردند و به گرمای آن نزدیک شوند.