Owarimonogatari

سری انیمیشن شفت که در سال 2009 عرضه شد، بخشی از فرنچایز گسترده‌تر مونوگاتاری است که بر اساس مجموعه‌ای از رمان‌های سبک اثر نیسیو ایسین ساخته شده است. این فرنچایز شامل چندین نمایش است که بدون سکانس پخش شده اند، با آخرین قسمت "Owarimonogatari". نمایش به طرز چشمگیری شروع می شود، برخلاف هر انیمیشن دیگری که دیده اید. تمام ظاهر و احساس نمایش شبیه یک نمایش صحنه ای با مکان های ثابت، چند شخصیت و دیالوگ های طولانی یا مونولوگ های پر از ارجاعات مبهم و بازی کلمات است. سرعت اکشن آهسته است زیرا هر نمایش به شدت بر کشف یک راز با ماوراء الطبیعه تمرکز دارد. نمایش می تواند غیر متعارف، ترسناک، ناراحت کننده و گاهی کاملاً عجیب باشد. در فصل اول، دو قوس داستانی وجود دارد. در اولین آرک، شخصیت مرکزی، کویومی آراراگی، دبیرستانی، به اوگی اوشینو، یک زیرکلاسی مرموز معرفی می شود. آنها چندین راز مرتبط نزدیک در مورد رویدادهای زندگی آراراگی را بررسی می کنند که همگی مربوط به یک همکلاسی زن به نام سوداچی اویکورا است که نفرت غیرقابل توضیحی از آراراگی نشان می دهد. اوشینو به آرامی بخش هایی از خاطرات آراراگی را از وقایع باز می کند تا افشاگری ها را فاش کند. قوس داستانی دوم کمتر از داستان اول مستقل است و مربوط به ملاقات آرارگی با دوست مدرسه‌اش سوروگا کانبارو در مدرسه‌ای متروکه است که در آن موجودی ماوراء طبیعی به آنها حمله می‌کند. داستان با خشونت خارج از کنترل در داستان انتقام، نفرین، عشق و خون آشام ها می چرخد. ارائه هر گونه خلاصه ای از کمان دوم چالش برانگیز است زیرا در همه جا وجود دارد، با نمایش ظاهراً از مبهم بودن خود ارجاعی خود لذت می برد. به نظر می رسد که این توسط طرفداران برای طرفداران نوشته شده است، و برای یک فرد خارجی، شبیه یک نمایشنامه شکسپیر است که درباره کتابی از کتاب مقدس نوشته شده است. درک نمایش های شفت با دیالوگ های بسیار پیچیده و طولانی که به ندرت به نتیجه می رسند، چالش برانگیز است. به عنوان سرگرمی، فقط می تواند برای طرفداران جذاب باشد و ناظر معمولی ممکن است نتواند آنچه را که اتفاق می افتد دنبال کند. این تقریباً شبیه یک شوخی بزرگ است و متوجه مخاطب می شود. اگرچه این یک نمایش واقعاً هوشمندانه است، اما گاهی اوقات پرمدعای مرزی است، و تعیین اینکه آیا شفت نمایش های خود را به گونه ای طراحی کرده است که برای خارجی ها غیرقابل نفوذ باشد تا موقعیت مذهبی خود را در بین طرفداران اعمال کند یا اینکه آنها عمدا این کار را انجام داده اند. در پایان، فرنچایز Monogatari یک نمایش اصلی و بسیار شیک است، اما به دلیل سبک عمیقا غیر متعارفش، تقریباً غیرقابل تماشا است. اگرچه بدون شک هوشمندانه است، اما ممکن است برای برخی بسیار هوشمندانه باشد. توصیه می‌شود هرکسی که این امتیاز را تا دیروقت دریافت می‌کند، قبل از متعهد شدن به تماشای این نمایش خاص، صفحات ویکی‌پدیا را شخم بزند تا به سرعت بالا برود.

بدون اسپویلر (حداقل نه بزرگ بزرگ) انگلیسی زبان مادری من نیست، متاسفم. Owarimonogatari فصل مورد علاقه من است. این سه آرک مورد علاقه من در بین تمام سری های مونوگاتری دارد: 1: Sodachi Lost 2: Ougi formula 3: Sodachi riddleAdaptation of Owarimonogatari 01 توسط Nisio Isin سبک هنری و انیمیشن فقط خیره کننده است. این شفت استودیو در دوران طلایی اوست. موسیقی متن فیلم نیز واقعا خوب است و انیمه را به خوبی اجرا می کند. انیمه هم این فضای استرس زا رو داره چون آراراگی با نفرتی از سوداچی روبه رو شده که 3ساله نفهمیده. او به آرامی شروع به طرح سؤالاتی در مورد زندگی خود می کند که سعی کرد از خود پنهان کند زیرا برای ماندن آن بسیار دردناک بود. شخصیت جدید Oikura Sodachi بسیار خوب است. حس می‌کرد که همه شخصیت‌ها تا به حال به نوعی آرارگی را دوست داشتند. حتی آنتاگونیست هم با آراراگی شرایط خیلی بدی نداشت (به جز کایکی، اما این آراراگی است که از کاکی متنفر است). سوداچی از آرارگی متنفر است. تا آخر سوداچی از آراراگی متنفر است. او دلایل خوبی برای دوست نداشتن آراراگی دارد و وسواس او برای متنفر بودن از آراراگی نیز قابل درک است از آنچه که از سر گذرانده است. اوگی نیز شخصیت بسیار خوبی است. اما اوگی اوشینو اوگی اوشینو است. Jk. به طور جدی، او یک شخصیت غیرقابل توصیف است. فرمول Ougi خیلی خوب است و نتیجه گیری از قوس برای من بسیار خاص است. این واقعاً مضمون قوس دموکراسی و بی عدالتی را نشان می دهد. اقتباس Owarimonogatari 02 توسط Nisio Isin نامه شینوبو یکی از کم مورد علاقه ترین من است. خوبه ولی چیز خاصی نیست این فقط نتیجه رابطه سیشیرو شیشیروی (اولین موضوع شینوبو) و شینوبو است. انیمیشن و موسیقی متن فیلم مثل مونوگاتری بسیار خوب است. این صحنه ای است که کانبارو با شینوبو روبرو می شود که من واقعاً آن را دوست داشتم. متاسفم برای انگلیسی بد من. امیدوارم شما هم مثل من این شاهکار را دوست داشته باشید.