Planetarian: Chiisana Hoshi no Yume

Planetarian انیمه ای است که داستان کوچکی را به ما می گوید که چگونه در دنیای پسا آخرالزمانی، جایی که به نظر می رسد دیگر هیچ چیز معنی ندارد، هنوز بارقه ای از امید وجود دارد. دوتایی اصلی برای تماشای تعامل خوب هستند و اگرچه آنها کار جدید یا خاصی انجام نمی دهند، اما کاری را که انجام می دهند، به خوبی انجام می دهند. این در مورد یک ربات زن است که مردم را در مورد یک افلاک نما و یک مرد نظامی که در تلاش است به یک مکان خاص برسد، آگاه می کند. چگونه یک ربات و یک مرد در حال راه رفتن در نهایت با هم تعامل دارند؟ خب ببین به همین دلایل، از جمله، من این انیمه را توصیه می کنم، آن هم فقط 5 قسمت دارد، بنابراین تقریباً به اندازه یک فیلم طول می کشد. ------------------------------------------------ ------------------------------ Planetarian es un anime que nos cuenta una pequeña historia de como en un mundo post-apocalíptico، donde nada parece tener ya sentido، sigue habiendo una chispa de esperanza. El dúo protagonista es bonito de ver interactuar y aunque no hace nada nuevo o special, lo que hace, lo hace bien. Trata sobre un robot femenino que informa a la gente sobre un planetario y un hombre, de aspecto militar, que está tratando de llegar a cierto sitio. ¿Cómo Demonios un robot y un hombre que andaba por ahí acaban interactuando؟ بوئنو، ودو. برای استاس رازونز، entre otras، recomiendo este anime que، además، tan solo tiene 5 episodios por lo que dura prácticamente lo que una película.

از سال 2024، من اکنون در مجموع چهار انیمه بر اساس ویژگی‌های Visual Arts/Key دیده‌ام: Air، Kanon (نسخه 2006، نه نسخه Toei)، Clannad، و Planetarian: The Reverie of a Little Planet. در حال حاضر هیچ برنامه‌ای برای تماشای Little Busters یا Rewrit یا بازی کردن رمان‌های بصری آنها ندارم. Planetarian بر اساس رمان جنبشی کی به همین نام ساخته شده است. برخلاف رمان‌های بصری معمولی، یک رمان جنبشی انتخاب‌های کمی ارائه می‌کند یا مسیرهای انشعابی را ارائه می‌کند که به هیچ وجه روی طرح اثر می‌گذارد، و روایت آن کاملاً خطی است، و بیشتر شبیه یک کتاب تصویری دیجیتال با موسیقی و صداپیشگی است تا یک بازی، اگرچه اینطور نیست. می گویند رمان های جنبشی بد هستند. Planetarian در سال 2016 توسط دیوید پروداکشن به عنوان یک انیمیشن اقتباس شد و در بیشتر موارد با استقبال خوبی روبرو شد. من در واقع اپیزود اول را سال ها پیش تماشا کردم، اما چون عمیقا در فرسودگی انیمه بودم، بقیه آن را تا امسال ندیدم. ای کاش می‌توانستم این انیمه را خیلی زودتر تماشا کنم، زیرا این یک انیمیشن بسیار شیرین و دلخراش است که اقتباسی کاملاً وفادار از بازی است. در آینده ای دیستوپیایی، بشر سقوط کرده است. آنها در غرور و طمع خود، ویرانی مصیبت بار را بر تمدن خود وارد کردند. اکنون تنها اخگرها و خرابه‌ها باقی مانده است و آنچه تعداد کمی از انسان‌ها زنده مانده‌اند، موجودی ناچیز را در خاکستر این امپراتوری به‌وجود می‌آورند. Junker یکی از این بازماندگان است که در میان شهرهای مرده به دنبال زباله های قابل استفاده است. اما هنگامی که او در یک فروشگاه آپارتمان متروکه به یک افلاک نما برخورد می کند، با یومی هوشینو، یک دستیار روباتیک که به نوعی هنوز کار می کند، ملاقات می کند. Yumemi چیزی از ویرانی بیرون نمی داند. او که به وظایفش سوگند خورده است، هنوز هم برای اجرای پر ستاره ای که هرگز نخواهد آمد تبلیغ می کند. در ابتدا، یونکر از صحبت های مداوم او به تعویق می افتد و تقریباً او را تنها می گذارد ... اما او تا جایی تغییر می کند که پیشنهاد تعمیر پروژکتور Yumemi را می دهد. ملاقات بعید آنها نشان خواهد داد که هر چقدر هم که آسمان ما تاریک شود، همیشه نور ستاره ای فراتر از آن وجود دارد. به یاد دارید زمانی که انیمیشن کیوتو از بازی های کی به انیمه استفاده می کرد؟ من به وضوح به یاد دارم زمانی که برای اولین بار اعلام شد که JC Staff قصد اقتباس از Little Busters را دارد و طرفداران کاملاً از آن ناراحت بودند. واقعاً مطمئن نیستم که چه چیزی باعث شد کیوآنی متوقف شود، اما خوشبختانه، برخلاف Little Busters، انیمیشن Planetarian توسط دیوید پروداکشن مدیریت شد، و از آن‌چه می‌توانم بگویم، استقبال از این تصمیم به این بدی نبوده است. من خودم فقط نیمی از بازی را پشت سر گذاشته‌ام، اما انیمه کار بسیار خوبی برای زنده کردن این برشی از دنیای ویران شده Planetarian انجام می‌دهد. پس‌زمینه‌های محو شده، به دنیای در حال فروپاشی، ترسناکی نسبت به آن می‌بخشد، و تضاد مؤثری با طرح دختر موی بسیار زیبای یومیمی و تلاوت‌های شاد زمان‌های نمایش و رویدادهای ویژه ارائه می‌کند. بخش‌های افلاک‌نمای واقعی و تصاویر پس‌زمینه‌ای که وقتی Yumemi وارد نمایش واقعی‌اش می‌شود ظاهر می‌شوند، چیزی کمتر از زیبایی هستند و به خوبی کار خود را انجام می‌دهند. خود انیمیشن واقعاً بالاتر از عملکرد نیست. آنقدر محدود نیست که به یک نمایش اسلاید در سطح The Way Of The Househusband تبدیل شود، اما به اندازه کافی قوی نیست که شخصیت ها و منبع اصلی را ارتقا دهد. همین امر در مورد موسیقی متن نیز صدق می کند که اگرچه شنیدن آن خوب است، اما چندان به یاد ماندنی نیست. همانطور که گفته شد، نقاط قوت Planetarian هم از شخصیت های اصلی و هم از روایت سرچشمه می گیرد. بازیگران این فیلم کوچک هستند و فقط بر روی یومی و یونکر تمرکز می‌کنند، و ما زمان زیادی داریم تا آنها را بشناسیم و چه چیزی آنها را به انجام کاری که انجام می‌دهند سوق می‌دهد، و باعث می‌شود که رابطه‌شان قانع‌کننده‌تر شود و سرنوشت اجتناب‌ناپذیرشان غم‌انگیزتر شود. این واقعیت که این سریال فقط 5 قسمت است و اپیزودهای گفته شده بین 10 تا 16 دقیقه طول می کشد، ایجاب می کند که داستان خود را تا حد امکان کارآمد بیان کند، و خوشحالم که بگویم Planetarian آن را با شکوه به پایان رساند. یکی دیگر از دلایلی که داستان کلی Planetarian بسیار خوب کار می کند این است که در هنگام بیان آن و مضامین آن کمی خویشتن داری نشان می دهد. احساس نمی‌کند که دائماً شما را با غم و اندوه تنظیمش چکش کند، مانند مونولوگ‌های طولانی یا صحنه‌های ملودراماتیک که شخصیت‌ها را همیشه در حال گریه کردن نشان می‌دهد. خوش‌بینی یومیمی که در مقابل وضعیت ویران جهان اطرافش قرار دارد، همین کار را می‌کند. هر کاری که نمایش انجام می دهد بر روی تضادها و تضادها بازی می کند: در یک نقطه، زمانی که یومیمی در حال ارائه خود است، تعالی او از آرزوی بشریت برای رفتن به فضا، تصویری کوتاه از سقوط ایکاروس از آسمان دارد، تصدیق این موضوع که آنچه بشریت را بزرگ می کند این است که همچنین آنچه ما را وحشتناک می کند. هر داستانی برای خوب بودن نیاز به روایتی بزرگ، حماسی و فراگیر ندارد. گاهی اوقات حتی داستان های ساده می توانند واقعاً عالی باشند اگر بدانید در حال انجام چه کاری هستید. با توجه به این نکته، من فیلم را تماشا نمی‌کنم، زیرا بیشتر آن فقط خلاصه‌ای از نمایش است، و فیلم‌های کمی که دارد، در حالی که پایان خوبی برای نمایش ارائه می‌کند، صرف وقت بیشتر را توجیه نمی‌کند. با فیلم از آنچه که باید. بنابراین بله، Planetarian به عنوان یک انیمه قوی ترین داستان موجود نیست، و تولید آن در بهترین حالت متوسط ​​است، اما داستان سرایی و شخصیت های اساسا قوی آن قادر به غلبه بر محدودیت های آن هستند. درست است، می دانم که دیگران موافق نیستند. برخی ممکن است آن را عالی بدانند، برخی دیگر ممکن است آن را بدبینانه و از نظر احساسی فریبنده یا دستکاری کنند. راستش را بخواهید، من فکر می‌کنم عروسک پریما خیلی بهتر از آنچه که Planetarian می‌توانست با این توصیف‌ها مطابقت دارد، عمدتاً به این دلیل که Planetarian کاملاً خودش را روی دختران بامزه‌ی ناز حساب نمی‌کند و نوشتن و شخصیت‌پردازی آن بسیار هوشمندانه‌تر و ظریف‌تر است. آره، من هنوز از بد بودن عروسک پریما نفهمیدم. اگرچه می دانم، اگر این روزها بخواهم مطالبی مانند Kanon و Air را دوباره تماشا کنم، ممکن است در مقایسه با زمانی که جوان تر بودم، نسبت به آنها احساس متفاوتی داشته باشم. من می گویم که خوشحالم که Planetarian را دیدم زیرا توانسته به شایستگی خودش خوب باشد، اقتباس VN یا خیر. من باید VN را تا زمانی که در آن هستم تمام کنم.