Saenai Heroine no Sodatekata ♭

به نظر می رسد که ادامه فصل اول از پیشرفت داستان و توسعه شخصیت های بیشتری برخوردار باشد. وقتی دنباله رو دیدم خیلی ناراحت شدم و باید بگم که از سری اول هم بهتره. آنها هنوز هم کمدی خوب ساخته شده را دارند و آن را با چیزهای جدی و پایانی بسیار تلخ ترکیب می کنند. خیلی خوبه که حتی نمیتونی بگی چی بگی 10/10 ویرایش، برای بررسی: این انیمه یکی از آن جواهرات پنهان عاشقانه است که باید تماشا کنید. ممکن است در ابتدا متوسط ​​به نظر برسد، و مطمئناً در فصل اول به نوعی هیاهوی این نقد را از دست خواهید داد، اما ارزش آن را دارد که تمام دنباله آن تمام شود. پس آره. من حدس می زنم، سعی کنید این سریال را انتخاب کنید. واقعا توصیه میشه

این یک بررسی بدون اسپویل است پس از سرگرمی بی‌نظیر فصل یک، من در اصل برای فصل دوم آنقدر هیجان‌زده نبودم. نمایش خوب بود بله، اما واقعاً کار خاصی انجام نداد که واقعاً از بقیه متمایز شود. بنابراین پس از تماشای چند قسمت اول فصل دوم، بسیار شگفت زده شدم. این تمام چیزی بود که از نمایشی مثل این می خواستم. داستان - 8/10 وای، من انتظار نداشتم که این به اندازه ای بالغ و خوب نوشته شود. اگر فصل اول داستانی دلچسب در مورد گرد هم آوردن گروهی از دوستان برای یک پروژه بود، این در مورد نگه داشتن گروه و تحقق رویاهای شما بود. این بار موانع بزرگی بر سر راه تیم ما وجود دارد، موانعی که در این راه از هر چیزی که در ابتدا فکر می کردند بیشتر است. نمایش زمان می برد و در مورد موضوعاتی صحبت می کند که هرگز در انیمیشن های دیگر این ژانر به تصویر کشیده نشده اند. نوشتن به طور قابل توجهی بهبود یافته است، بنابراین چشمان شما فقط به صفحه نمایش چسبیده است. سرویس طرفداران بسیار کمرنگ شده است، اگرچه هنوز در ترکیب شات رایج است. پایان فوق العاده بود، با لحظاتی فوق العاده دلچسب و سرگرم کننده. اما این نمایش بخش های دراماتیک خود را نیز دارد و توانسته همه آنها را به نتیجه برساند. هیچ‌کدام از درام‌ها به نظر ارزان یا پرت نمی‌شوند، همه دلایل خوبی برای اعمال خود دارند. این کار دائماً باعث می شود که در مورد اعمال شخصیت اصلی فکر کنید، زیرا در اصل، همه مشکلات مختلف مستقیماً به او مربوط می شود، بدون اینکه او فکر کند کار اشتباهی انجام می دهد. گاهی اوقات، خوب بودن یا با ملاحظه بودن شما می تواند فعالانه کسی را بدون اینکه متوجه شوید، عقب نگه دارد. موضوع رها کردن از گذشته نیز به خوبی انجام شده است، به خصوص در قسمت 10 با کلیف هنگر تکان دهنده آن. همچنین لازم به ذکر است که این نمایش موفق می شود داستانی از ساخت یک رمان بصری-عاشقانه را بدون وجود هیچ گونه عاشقانه ای بین خود شخصیت ها روایت کند. این فقط نشان می‌دهد که نویسنده می‌دانست که چنین چیزی با مضامین نمایش‌ها، حداقل تا این لحظه، مطابقت ندارد. با این حال، تنظیماتی برای آینده این داستان وجود دارد: اگرچه این آخرین فصل است، اما هنوز یک فیلم نهایی وجود دارد که در حال حاضر مورد انتظارترین فیلم من در MAL است. اگر آنها بتوانند این داستان را با یک پایان خوب برای MC اصلی ما کامل کنند، این در واقع می تواند به یکی از عناوین برجسته ژانر تبدیل شود. هنر - 7/10 من فکر می کنم سبک هنری نسبت به فصل اول در واقع بهبود یافته است. طراحی شخصیت ها به طور قابل توجهی سبک تر و نرم تر از قبل بودند و فکر می کنم که بیان بسیار بیشتری نسبت به دفعه قبل داشتند. همچنین اشاره می‌کنم که فرصت‌های بسیار بیشتری برای کارکنان A-1 وجود داشت تا پیشینه‌های واقع‌گرایانه را در کار خود بگنجانند. تمام آثار هنری اریری ساوامورا باورنکردنی به نظر می رسند، زیبایی شناسی بصری-رمان هرگز در تحت تاثیر قرار دادن من ناکام نیست. آنها همچنین در بخش سبک نمایش کار بسیار جالبی انجام دادند. هر شخصیت یک پالت رنگی خاص برای خود دارد (زرد اریری، قرمز یوتاها و غیره) و هر بار که یک عکس مقدماتی وجود دارد، نمایش کادر را به رنگ شخصیتی که به تازگی ظاهر شده است رنگ می‌کند و به نمایش کمی مثبت می‌دهد. به هویت بصری می رسد. صدا - 8/10 افتتاحیه یک پله بالاتر از فصل اول است، زیرا منحصربه‌فردتر است و در عین حال تغییرات جزئی خلق و خوی این فصل را نیز ایجاد می‌کند. من اکثر اوقات ED را رد می کردم، اما عمدتاً به این دلیل که خیلی مشتاق بودم قسمت بعدی را تماشا کنم. BGM نیز به طور قابل توجهی بهتر بود، بیشتر به دلیل موسیقی مورد نیاز برای خط کشی صحنه های دراماتیک. با این حال آنچه که این فصل را بیش از همه برجسته کرده است عبارتند از: شخصیت ها - 9/10 این قطعاً مقوله برجسته است. MC ما زمان کمدی خود را از فصل اول حتی بیشتر بهبود بخشیده است. تک تک شخصیت ها بازی خود را به شدت افزایش داده اند. کاری که این نمایش به درستی انجام داد این است که به جای اضافه کردن شخصیت‌های بیشتر و بیشتر، هر چه بیشتر ادامه پیدا کند، کاراکترهای کمتری اضافه می‌کند و به شخصیت‌های موجود زمان بیشتری برای نمایش می‌دهد. این منجر به توسعه واقعاً شگفت انگیزی در اینجا شد. اولاً، رابطه بین اریری و یوتاها به روشی کاملاً زمینی گفته می شود. آنها به جای تکیه بر قهرمان اصلی، لحظات متعددی را با هم به اشتراک می گذارند. اما شخصیت برجسته قطعا کاتو بود. او کسی است که نام این نمایش را گذاشته است و نویسنده واقعاً کار او را در این فصل ساخته است. نوشته‌های او به طرز شگفت‌آوری پخته است و برای یک رمان لایت‌نوول خوب است. بین تمام تندروها و شوره های دنیای انیمه، او به عنوان یک نقطه مقابل، یک دختر دبیرستانی معمولی در آنجا قرار می گیرد. یکی از نقل قول های او هنوز در ذهنم زنگ می زند. پس از شنیدن صحبت‌های Otaku MC ما در مورد روشی که مردم در مانگا، انیمه و بازی‌ها عشق پیدا می‌کنند، اشاره می‌کند: «افراد همیشه درباره دنیایی که در آن هستند می‌نویسند و نقاشی می‌کنند، Otaku برای Otaku می‌نویسد، بنابراین چیزهایی که در مانگا اتفاق می‌افتد هرگز نمی‌توانند به طور دقیق دنیای واقعی را توصیف کنید زیرا اوتاکوس هرگز وارد آن نمی شود. دیدن دیدگاه خام او نسبت به جامعه او را به شدت متمایز کرد، این واقعاً در بهترین حالت، متانویسی بود. من واقعا مشتاقم ببینم در فیلم آخر با او چه می‌کنند، زیرا او و MC تنها کسانی هستند که هنوز کاراکترهایشان تمام نشده است. لذت - 9/10 من واقعا از دیدن این برنامه لذت بردم، در چند روز آن را تمام کردم. پیشرفت عظیم در نوشتن واقعاً مرا شگفت زده کرد، اما در اصل نمایش همچنان به ریشه های خود وفادار می ماند. من واقعا خوشحالم که به این فصل دوم ضربه زدم. - مارکو_یوو امتیاز نهایی - 8/10