Seikon no Qwaser

این انیمه یکی از اولین قربانیان انیمه آزار و شکنجه در مقابل ecchi بود (بیش از ده سال پیش منتشر شد که انیمه های ecchi انیمه های "شورشی" محسوب می شدند). این را می گویم زیرا The Qwaser of Stigmata انیمه ای است که در سطوح مختلف کار می کند، اما متاسفانه قربانی رتبه پایینی شده است. فرض کنید هوش کافی برای دنبال کردن داستانی دارید بدون اینکه از بوق زدن ناراحت شوید. در این صورت، داستانی باورنکردنی با پس زمینه عمیق شخصیت شخصیت ها و ساختار خارق العاده ای از جهان خواهید دید که همه داستان ها در آن اتفاق افتاده اند. دوم، این داستان دارای دوز قوی اروتیسم ظریف است. این انیمه است که انیمه مرزی اچی و هنتای را به بهترین شکل لمس می کند. من نمی فهمم چرا برخی افراد با رتبه بندی بد به اروتیسم نمره می دهند. مثل این است که یک داستان عاشقانه را کمتر ارزیابی کنید زیرا "لحظات عاشقانه زیادی دارد که به پیشرفت داستان کمک نمی کند." Qwaser of Stigmata یک داستان اروتیک است، و من آن را به عنوان کیفیتی از دوز عظیم اروتیسم و ​​سرویس هواداران آن می بینم زیرا یک ژانر است! به طور خلاصه، The Qwaser of Stigmata یک نمونه عالی برای ایجاد تعادل بین یک داستان خوب و سرویس طرفداران است. بنابراین من این انیمه را به طرفداران این ژانر اکیدا توصیه می کنم. اگر چه زمانی که به شخص من می رسد، من انیمه های اروتیک مورد علاقه دیگری با داستان خوب دارم، اما The Qwaser of Stigmata را یک انیمه عالی می بینم.

به انیمه sityoassdownandhaveyourbrainmashed خوش آمدید. Qwaser of Stigmata یکی از خسته کننده ترین انیمه هایی است که تا به حال دیده ام. هیچ وقت فکر نمی کردم در مورد یک انیمه بدون سانسور که oppai را نشان می دهد چنین چیزی بگویم. تنها دلیلی که من آن را تماشا کردم به دلیل OCD من است. ماکگوفین اصلی داستان Theotokos of Tsaritsyn است - یک نماد مقدس که در آن مریم باکره را نشان می دهد که به نوزاد عیسی شیر می دهد. به دلایلی همه آن را می خواهند، اما به ندرت کسی واقعاً به دنبال آن می گردد. خوب است که نوشته آنقدر بد است که اهمیتی ندارد و نکات طرح جدید در 90٪ مواقع بازنویسی می شود، در غیر این صورت ممکن است کسی بفهمد که نویسنده ایده ای ندارد. بازیگران اصلی متشکل از 4 قهرمان کاملا فراموش شدنی هستند: ساشا - احتمالاً یکی از آزاردهنده ترین تسوندرهای تاریخ. هر بار که او صحبت می کرد، خجالت می کشیدم. تقریباً همه چیزهایی که در اکثر سریال‌ها از دهان او بیرون می‌آمد، نوعی انقباض ایمویی بود. او مانند کودکی رفتار می کند که میل به توجه دارد و علاوه بر آن درجه یک منافق است. انتقاد از اعمال زشت دشمنان خود در حالی که اساساً همان کار را انجام می دهد (البته منهای کشتن افراد بی گناه، اما او بالاتر از استفاده از دیگران به عنوان باتری برای قدرت های خود نیست). تنها چیزی که می‌تواند او را بیشتر عصبانی کند این است که به گرین دی گوش کند و شعر لماس بنویسد. اوه بله... و او آهن را کنترل می کند. Mafuyu - دومین تسوندر نمایش. خوب برخلاف ساشا، او چندان آزاردهنده نیست. گفته می شود، او شخصیت خوبی نیست. بیشتر زمان اجرای او این است که بزرگ صحبت می کند و الاغش را به او می دهند یا اینکه یک دختر پریشان است. ویژگی رستگاری او این است که بعداً این نگرش را کنار می گذارد. کاتیا - باز هم یک تسوندر دیگر، که حدس می زد. آیا فقط من هستم یا ممکن است الگویی در اینجا وجود داشته باشد؟ اگر بخواهم او را توصیف کنم، یک لولی گوتیک با مسائل مربوط به مادر است که می تواند مس را نیز کنترل کند. از بین تمام شخصیت‌های داستان، او تنها کسی است که مانند یک احمق کامل عمل نمی‌کند. یک الاغ، مطمئنا، اما نه یک احمق. تومو - اتلاف کامل فضا. تنها خوبی او سینه هایش است. خسته کننده و کلیشه ای بیشتر از بقیه بازیگران... و این چیزی را می گوید. خب… حداقل او یک تندرو دیگری نیست. منبع اصلی قدرت هواداران است... منظورم... سوما - ماده ای عرفانی که می توان از سینه زن بیرون کشید. خوب حدس می‌زنم هر بهانه‌ای برای نشان دادن oppai موجه است. وقتی قهرمان داستان می‌خواهد به سوپر سایان برود، باید مبارزه را متوقف کند و یک بار شرکتی را بمکد. بله... جریان اکثر مبارزات را از بین می برد. در کل داستان آشغال است، شخصیت ها خسته کننده هستند و لحن نمایش تقریباً در هر قسمت تغییر می کند. من حدس می‌زنم می‌توانید از آن برای سرویس هواداران لذت ببرید، اما حتی این به سرعت قدیمی می‌شود. فقط در صورتی تماشا کنید که از سلول های مغز خود متنفر هستید، شرط بندی را باخته اید یا واقعاً به نوشتن اهمیتی نمی دهید.