Blue Dragon

آهان... سریالی با آثار هنری مردی که دراگون بال را ساخته است. چه چیزی می تواند اشتباه باشد؟ ... تعجب! همه چیز انجام شد. به دلیل تبلیغاتی که در پشت تصویرگر وجود داشت شهرت زیادی به دست آورد و سپس در چند قسمت همه را از دست داد زیرا نمایشی برای کودکان است. اگر فکر می‌کردید داستان و شخصیت‌های Dragonball ساده هستند، آنها شکسپیر در کنار این یکی هستند. نمایش آشکارا پاسخی به JRPG های قدیمی بود که به طور پیش فرض ساده و شاد بودند، اما این برای ساخت یک نمایش جالب از آنها کافی نیست. حتی اقتباسی مشابه از انیمه Dragon Quest نتوانست این کار را انجام دهد، علیرغم اینکه معروف ترین عنوان بود، تمام انیمه های فانتزی و isekai از آن الهام گرفته بودند. بدون منبع زیادی برای کار، نتیجه یک ماجراجویی فانتزی کسل کننده بود که هر 10 ساله ای می تواند به آن فکر کند. نه اینکه یک منبع خوب برای داشتن یک اقتباس شگفت انگیز کافی نیست، زیرا همانطور که همه ما تا به حال می دانیم، آنها به طور کلی مکنده هستند. کلاسیک هایی مانند Final Fantasy، Persona، Shadow Hearts، Xenogears یا Chrono Trigger به خوبی به سریال ترجمه نمی شوند. آنها قرار است بازی شوند، نه اینکه به داستانی تبدیل شوند که بنشینید و کاری انجام ندهید. هر چقدر هم که طرح خوب باشد، اگر با آن تعامل نداشته باشید، احساس بسیار عجیبی خواهد داشت. بنابراین تصور کنید که چقدر بدتر خواهد بود وقتی این فقط یک افسانه است که ده برابر بیشتر از آنچه بیشتر مردم تحمل می کنند، طول می کشد. دنبال کردن شخصیت ها حتی جالب نیست. آنها کلیشه ای ترین کلیشه هایی هستند که می توانید تصور کنید. به همان اندازه که Mahoujin Guruguru ساده بود، شخصیت های سرگرم کننده ای داشت. اژدهای آبی دارای نویز سفید است. شما برای به خاطر سپردن نام آن‌ها به سختی تلاش خواهید کرد، چه برسد به شخصیت یا ظاهر آن‌ها. و نه، به سادگی استفاده از سبک هنری توریاما آنها را متمایز نمی کند. به طور جدی، هزاران سریال بهتر برای تماشا یا کارهایی که باید انجام دهید به طور کلی وجود دارد تا اینکه وقت خود را با این چیز تلف کنید که چیزی بیش از یک تبلیغ تنبل یک بازی ویدیویی پایین تر از حد معمول نیست. اژدهای آبی فقط موفق شد هر کسی را که انتظار چیزی بیشتر از این را داشت، توپ آبی کند.

من معمولا نقد نمی نویسم، اما این انیمه تا حدودی برای من معنادار است و فکرهایی برای به اشتراک گذاشتن در مورد آن دارم. اولین باری که اژدهای آبی را دیدم زمانی بود که در اواخر دهه 2000 از شبکه کارتون پخش شد. از آنجایی که یک بچه جوان بودم، این یکی از تنها انیمه هایی بود که در آن زمان به آن دسترسی داشتم، بنابراین همیشه منتظر پخش آن بودم و هر قسمتی را که در سرویس پخش محدود Comcast ما در دسترس بود تماشا می کردم. یعنی برای این نمایش و شخصیت هایش حس نوستالژی خوبی دارم، بنابراین ممکن است کاملاً عینی نباشم. اکثریت اژدهای آبی یک اژدها لذت بخش و نسبتاً سبک هستند، اگر درخشنده باشند. من فقط 15 قسمت اول آن را در اولین پخش دیدم، بنابراین هیجان زده بودم که بتوانم در نهایت کل داستان را دریافت کنم. بخش‌های جزئی طرح واقعاً معنی نداشت، اما واقعاً من را آزار نمی‌داد، زیرا آن را خیلی جدی نمی‌گرفتم. من فقط از سفر نوستالژی لذت می بردم. در بدترین حالت، کشش داشت، و در بهترین حالت، من را به شدت نسبت به شخصیت‌ها و مبارزاتشان حس کرد. اما من هنوز آن را توصیه نمی کنم، و دلیل آن این است (اسپویل های پیش رو): اگر اژدهای آبی فقط یک قوس زودتر به پایان می رسید، کاملاً خوب بود. فقط یک داستان در مورد برخی از بچه های استاندارد با قدرت های فوق العاده که یک فوق شرور استاندارد را با قدرت دوستی شکست می دهند. اما به نظر من خیانت زولا داستان را به کلی خراب کرد. اکنون، من بسیار مغرضانه هستم، زیرا او همیشه مورد علاقه من بود و اولین کسی بود که به یاد دارم پریود می‌شدم، اما فقط به این دلیل که یک تغییر داستانی پیش‌بینی شده بود، به این معنا نیست که منطقی به نظر می‌رسد. حتی در یک لحظه شخصیت های دیگر از او می پرسند "چرا این کار را می کنی؟ نابود کردن جهان غم را از بین می برد، آره، اما فقط به این دلیل که همه خواهند مرد..." و او فقط مثل یک جمله مزخرف می گوید و نه یکی از او می خواهد که توضیح دهد. این کاملاً ارزان بود و فقط به این منظور بود که شما را غمگین کند که چگونه شخصیتی که در 50 قسمت به او اعتماد کرده اید و به او اهمیت می دهید از همان ابتدا بی رحم بوده است. به اعتبار خود، کار کرد، اما این بدان معنا نیست که هوشمندانه یا خوب نوشته شده است. انگیزه او بسیار مبهم بود و تاریخچه او کاملاً محو شده بود و پیگیری آن دشوار بود. کل قوس به طور فعال متناقض بود، زیرا قبلاً زولا برای محافظت و مراقبت از بقیه مهمانی تلاش کرده بود. مزایا و معایب: + چند شخصیت فرعی خیلی خوب، در واقع. من دوست داشتم که چگونه آنتاگونیست‌های جزئی عمق پیدا می‌کردند و باعث می‌شد شما نسبت به آن‌ها احساس کنید، و ای کاش در اوایل نمایش بیشتر از این اتفاق می‌افتاد، زیرا بیشتر در چند قوس آخر بود. امتیازهای جایزه برای اینکه من واقعاً ژنرال روگی را دوست داشته باشم. حتی اگر او یک آنتاگونیست بود، واضح بود که او به اسکادران خود اهمیت می‌داد و اعضای جوان‌تر آن به او نگاه می‌کردند (من خیلی مشتاق این اسکادران هستم). + حتی با وجود اینکه مدت زیادی قبل از مرگشان معرفی شده بودند، من واقعاً برای هومرون و دراگنوف احساس کردم، و به نظر نمی رسید که آنها فقط برای مردن نوشته شده باشند. + طراحی شخصیت ها سرگرم کننده است و من دوست داشتم همه سایه ها و ربات های جالب و غیره را ببینم :) - بازیگران اصلی هیچ پیشرفت شخصیتی نداشتند. من به خصوص از بوکت ناامید شدم، که به نظر می رسید می خواهد یاد بگیرد چگونه شجاع و مفید باشد، اما پس از اینکه قدرت جدید خود را بدست آورد، دیگر هرگز از آن استفاده نکرد و حتی با وجود توانایی کپی کردنش، در نبرد نهایی مشارکت نکرد. می توانست فوق العاده جالب و مفید باشد. او در تمام مدت فقط یک شخصیت آزاردهنده و ناراحت کننده از طرفداران بود. - گاهی اوقات جزئیات طرح و استدلال پشت چیزها منطقی نبود یا پیگیری آن سخت بود. - من قبلاً در مورد اینکه پیچش طرح زولا به خاطر پیچیدگی داستان چقدر احمقانه بود صحبت کردم - نظر شخصی بحث برانگیز است، اما من سبک هنری توریاما را دوست ندارم. - مارومارو به دلیل پایان، به طور کلی احساس می‌کردم که وقتم را برای سرمایه‌گذاری در این نمایش تلف کرده‌ام، به خصوص با توجه به طول آن. به کسی که قبلاً آن را نوستالژیک نکرده بود توصیه نمی کنم. شاید اگر واقعاً به شوونن علاقه دارید، آن را دوست داشته باشید. خیلی دلم میخواست خوشم بیاد ولی ناامید کننده بود :(