Rinne no Lagrange

Rinne no Lagrange انیمه بسیار جالبی بود. من آن را در سال 2014 تماشا کردم و درگیر شدم. بسیار عالی بود و داستان خوب و جالبی داشت که تا آخرش مرا درگیر خود کرد. شخصیت اصلی بسیار به یاد ماندنی بود و از دیدن این رابطه در طول نمایش لذت می برد. مادوکا یکی از شخصیت های مورد علاقه من در انیمیشن است. من از شخصیت مثبت و نشاط آور او در انیمه لذت بردم. لن ناز بود و موگینامی جالب بود. شرورها هم جالب بودند. من از دیدن Vox Aura به صورت سه بعدی لذت نبردم، اما انیمه آنقدر جالب بود که بتوان آن را حذف کرد. من از شخصیت های پس زمینه لذت بردم. آنها سرگرم کننده بودند و لحظات کمدی عالی بودند. این یک انیمه فوق العاده است. از اون خیلی لذت بردم.

این یک نمایش مکانیکی است که توسط Studio I.G برنامه ریزی شده است. که در نمایش های علمی تخیلی بسیار خوب است، اما در غیر این صورت توسط Xebec، استودیویی که به خاطر انیمه بدش بدنام است، انیمیشن شده است. کارگردانی آن بر عهده Satou Tatsuo است، که نمایش های مکانیکی زیادی ساخته است، که اکثر آنها غیرمتعارف هستند، اما در غیر این صورت کند و معمولاً ضد اقلیم هستند (Satou Tatsuo Successor Nadesico، Gekiganger 3، Shingu، Stellvia). او همچنین سوزوکی توشیماسا را ​​به عنوان دستیار دارد که در گذشته فیلم عصر قهرمانی و فصل دوم پلی‌فونیکا را کارگردانی کرده است. خوب، او استعداد زیادی ندارد. بنابراین ما یک پروژه بر اساس مخالف، کارگردان و برنامه ریز خوب و همچنین دستیار و انیماتور بد داریم. بنابراین انتظار می رفت که احساس کلی متوسط ​​باشد. و آره، حق با من بود این کار بلافاصله با تثبیت هر شخصیت از طریق کلیشه های جنسی شروع می شود، چیزی که بسیاری از شخصیت را به نفع جذابیت کم عمق قربانی می کند. انواع معمولی آب نبات چشم یکنواخت وجود دارد، مانند لباس مدرسه، مایو، لباس خدمتکار، صحنه های برهنه، و حتی لباس های رزمی که برای پیشبازی های وابسته به عشق شهوانی مناسب تر از ... خوب، مبارزه هستند. همچنین، هر دختری در انیمه لباس می‌پوشد، رفتار می‌کند و مانند یک عقب مانده فکر می‌کند (دقیقاً آن‌طور که تماشاگران مرد از آن‌ها خوششان می‌آید)، بنابراین شما آن احساس مبهم از سرگرمی احمقانه را از آنها دریافت می‌کنید، اما در درازمدت هیچ چیز شگفت‌انگیزی نیست. شخصیت ها - مادوکا قهرمان اصلی است که همیشه بر اساس انگیزه عمل می کند و به ندرت فکر می کند که شیطان چه می کند. او کلیشه پرانرژی/مثبت بیمبو را دنبال می‌کند و به نوعی احساس می‌کند که یک تقلید از شینجی ایکاری از Neon Genesis است. جایی که او دائماً سعی می کرد فرار نکند، او فقط هجوم می آورد و سپس برای به هم ریختن همه چیز طلب بخشش می کند. او همچنین مایو خود را زیر لباس مدرسه اش می پوشد زیرا "هرگز نمی دانید که به کارتان می آید یا خیر." همچنین داشتن دو فتیش همزمان شوخی است. اما همانطور که گفتم، از آنجایی که هر دختری در نمایش خنگ است، آنقدر باهوش نیست که پس از شنا کردن و قدم زدن در سطح شهر در حالی که هنوز خیس است و در خطر ابتلا به ذات الریه است، تغییر کند، حتی زمانی که لباس های جیم خود را به همراه دارد. اوه بله، مشکل پیراهن هم وجود دارد، فتیش سوم. او رهبر باشگاه پیراهن‌ها است، جایی که دختران در آن‌ها می‌دوند و کارهای خوب انجام می‌دهند و از این بابت خوشحال هستند. او حتی ژست امضای خودش را دارد (مارو!)، مدل مو، و آستین‌های غیرعملی بالا زده که قرار است به او هویت یا چیز دیگری بدهد. اما چیز زیادی نیست - لن قهرمان دوم است و از کلیشه جالب پیروی می کند. او مانند یک توله سگ عمل می کند، زیرا دائماً با پارس پاسخ می دهد و وقتی تنها می ماند احساس غفلت می کند (مثل یکی). به نظر می رسد که او فاقد عقل سلیم است، اما به دلیل اینکه ظاهراً یک بیگانه است معذور است. بنابراین او اهمیتی نمی‌دهد که چگونه با لباس نظامی راه می‌رود که به راحتی او را نیمه برهنه رها می‌کند. او به مادوکا بسیار اهمیت می‌دهد و به همین دلیل است که به او یک ربات داد تا با بیگانگانی که اصلاً نمی‌داند در مورد چه چیزی هستند مبارزه کند. اما اشکالی ندارد، مادوکا آنقدر احمق است که فوراً موافقت می کند زیرا می خواهد به مردم کمک کند. در واقع، او آنقدر سریع به سمت آن می‌رود که هرگز از کسی نمی‌خواهد که در وهله اول بیگانگانی مانند لان را توضیح دهد و فقط به عنوان یک دوست به زندگی خود با او ادامه می‌دهد. - و بعد موگینامی داریم که مثل فاحشه های خیابانی لباس می پوشد و آنقدر احمق است که حتی آهسته صحبت می کند. او همچنین به نظر می رسد که یک برادر عقده ای دارد و هنگامی که توسط او مورد سوء استفاده قرار نمی گیرد، همه چیز ایمو و دیوانه می شود. و این تنها چیزی است که باید در مورد شخصیت های اصلی این نمایش بدانید. یک گنگ پرانرژی، یک سگ گنگ و یک فاحشه خنگ که برای توطئه عجیب بیگانه با روبات ها بازی می کند. چند مورد دیگر وجود دارد، اما مطمئناً آنها را حتی کمتر از آن به یاد خواهید آورد. مانند مدیر مؤسسه که همیشه با چشمان بسته پوزخند می زند، رئیس جمهور یک لولی است که عاشق آزار دختران خشمگین است و یک سرباز بیگانه مرد که عاشق لباس های متقابل است. بنابراین همانطور که می توانید بگویید، بازیگران فقط افراد احمقی هستند که کارهای احمقانه انجام می دهند. داستان پس اصلاً این توطئه در داستان چیست؟ خب، این بیگانگان به ظاهر انسان در یک سیاره دور هستند که در میانه یک جنگ داخلی هستند، و سه روبات باستانی وجود دارند که می توانند همه چیز را نابود کنند، و شورشیان به دنبال آنها می گردند، و آنها به زمین آمدند، و آنها ... خوب، آن را خراب کن، هیچ کس به طرح اهمیت نمی دهد، خوب؟ اغلب اوقات احمقانه‌ای است که دختران خنگی لباس‌هایشان را در می‌آورند، فعالیت‌های مدرسه‌ای را انجام می‌دهند که توسط مارماهی‌ها مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند، به ساحل می‌روند و در آنجا با لباس برهنه حمام می‌کنند، قبل از اینکه سینه‌هایشان را نوازش کند، توسط مافوق خود صحبت می‌کنند، و قبل از فیلم‌برداری جلوی یک ناوگان بیگانه را می‌گیرند. یک فیلم یوری در مورد جنگ بیگانگان نیز لحظات سنگین ایمو وجود دارد اما در عرض چند دقیقه کاملاً نادیده گرفته می شود. جهنم، حتی جنگ هم بی‌نظیر تمام می‌شود و همه آنها برای انجام کارهای احمقانه‌تر برمی‌گردند. بله، خوب، اینجا چیزی برای دیدن وجود ندارد، در حال حرکت به سمت عمل ربات. هنر/انیمیشن نبردهای ربات در طراحی رقص بسیار باحال هستند و تنها چیز خوبی که در کل سریال پیدا می کنم. بقیه چیزها فقط سرگرم کننده است البته اگر نئون Genesis deza vu را از آنها بیرون نیاورم، لعنت خواهم کرد. به نظر می‌رسد این یک ادای احترام بزرگ به آثار Hideaki Anno باشد و اینطور نیست که این کار نمی‌تواند کار کند، زیرا یکی از ماشین‌های قدیمی مورد علاقه من Gunbuster است که همچنین دختران و روبات‌هایی بود که با بیگانگان مبارزه می‌کردند. موضوع این است که Gunbuster و NGE هر دو توسط Hideaki کارگردانی شده اند و انیمیشن توسط Gainax، ترکیبی که ده برابر تیم این نمایش را شکست می دهد. اوه خب… بنابراین، به هر حال، ارزش کلی تولید بد نیست، اما مطمئناً به دور از شگفت‌انگیز بودن است. روبات‌ها به روش‌های بسیار جالبی نبرد می‌کنند، مانند بیرون کشیدن شمشیرهای انرژی، ایجاد موانع، تبدیل شدن به کشتی‌های هوایی، و حتی استفاده از هنرهای رزمی مانند سوپلکس آلمانی و چنگ زدن به خفه کردن... اگرچه آخرین مورد فقط مادوکا است که تلاش می‌کند کارهای جالبی انجام دهد، حتی زمانی که هستند. لازم نیست. منظورم این است که او مدام تلاش می‌کند با روبات‌های دشمن طوری کشتی بازی کند که انگار انسان هستند، اما تلاش برای خفه کردن مکانیکی که نفس نمی‌کشد، احمقانه است. یا او به تلاش خود ادامه می دهد تا آسیب زیادی در شهر وارد نکند، اما هرگز به این فکر نمی کند که فقط از آن دور شود تا بجنگد. بله، او خنگ است، درست مثل ما که آنها را دوست داریم. اوه، و در صورتی که شما اهل عمل ربات نباشید، جوک های بوب/پانتسو نیز وجود دارد. هیچ چیز شگفت انگیزی در مورد آنها وجود ندارد. آنها به روشی جذاب/غیر شلخته ارائه می شوند، اما ما می توانیم هزاران انیمه از این قبیل داشته باشیم. موسیقی موسیقی متن جالب به نظر نمی رسید. مقداری سطل زباله جی پاپ که به آنها اهمیت نمی دهم. و صداگذاری خوب بود، به این معنی که همه آنقدر عقب مانده به نظر می رسیدند که لازم بود. شرط می بندم که کلمه «لاگرانژ» در عنوان از این می آید که چگونه مغز همه در همه «محدوده ها» «تاخیر» دارد. لذت بردن بنابراین، اساساً شما یک نمایش کاملاً احمقانه دریافت می کنید که به راحتی می توان آن را سرگرم کننده احمقانه نامید. اگر بتوانید مغز خود را خاموش کنید، ممکن است از آن لذت ببرید، اما برای من این یک عنوان کاملا قابل قبول است. حتی زمانی که سعی می‌کند در مقاطعی یک درام اجتماعی باشد، آن را به گونه‌ای کم‌کم انجام می‌دهد قبل از اینکه از طرفداران و کمدی مدرسه استفاده کند که ممکن است اصلا وجود نداشته باشد. بنابراین اگرچه جنبه جدی دارد، اما آنقدر سبک و احمقانه بازی می کند که شما را با برداشت های دوست داشتنی به جا بگذارد. ارزش این نمایش همزمان با نمایش مشابه دیگری به نام Aquarion Evol منتشر شد که در همه بخش‌ها بسیار افراطی‌تر است و تقریباً تمام توجهات را به خود جلب کرده است. اما حتی بدون آن نیز نمایشی نیست که مردم تا چند سال دیگر به یاد خواهند آورد. این بسیار سبک و ساده است و به نفع خود است تا جایی که به راحتی آن را فراموش خواهید کرد. و حالا برای چند امتیاز بهانه. بخش هنر: 6/10 آثار هنری عمومی 2/2 (به نظر زیبا می رسد) شخصیت‌ها 1/2 (عمومی، فتیش‌های بیش از حد ناپسند) پس زمینه 1/2 (اصلی) انیمیشن 1/2 (پایه) جلوه‌های بصری 1/2 (پایه) بخش صدا: 7/10 صداگذاری 2/3 (احمقانه اما متناسب با احساس سریال) تم های موسیقی 3/4 (عالی نیست اما متناسب با احساس سری است) جلوه های صوتی 2/3 (به نظرم خوب است) بخش داستان: 4/10 محل 1/2 (معمولی) سرعت 1/2 (شل) پیچیدگی 1/2 (نه زیاد) معقول بودن 0/2 (هیچ) نتیجه 1/2 (چیزدار) بخش شخصیت: 6/10 حضور 1/2 (عمومی) شخصیت 2/2 (خوشمزه اما به خوبی پایه ریزی شده) پس زمینه 1/2 (عمومی و ساده اما وجود دارد) توسعه 1/2 (بیش از حد، اما وجود دارد) کاتارسیس 1/2 (بیش از حد پر شده اما آنجاست) VALUE SECTION: 2/10 ارزش تاریخی 0/3 (انتظار ندارم تا چند سال دیگر به یاد بیاید) قابلیت تماشای مجدد 0/3 (هیچ چیز بهتری را در جای دیگر ندیده ایم) خاطره انگیزی 2/4 (جالب اما تقریباً همین است) بخش لذت بردن: 2/10 خیلی سبک و احمقانه به نفع خودش. زود خسته میشه حکم: 4.5/10