Dragonaut: The Resonance

فرضیه داستان جالب اواسط بعد از ظهر اجرا شد. با نقش آفرینی شخصیت های نازک کاغذی که نمی توانید به جز اینکه چقدر آزاردهنده هستند اهمیت دهید و همه چیزهایی که مدام در چهره شما می چرخند نمی توانند این مشکلات را حل کنند. حدس می زنم این بهانه ای بود برای حمل اژدها و انسان برای پیروزی عشق یا چیزی شبیه به آن. انبوهی از صحنه‌های سه بعدی زشت و بی‌معنی نیز نمی‌تواند سکانس‌های رزمی جالب را تقویت کند. من می گویم که اولین تم پایانی یک صدا است و موسیقی متن بد نیست. اگر به کمک خواب نیاز دارید، که معجزه می کند، ممکن است آن را دوست داشته باشید، در غیر این صورت از آن اجتناب کنید.

8. با ادامه بررسی‌های Death Note، Bleach و One Piece، من همچنان در حال مستندسازی سفر انیمه‌ام هستم. نمایش های بسیار بدتری از Dragonaut وجود دارد، اما من واقعاً از این نمایش با تمام وجودم متنفرم. صادقانه بگویم، این نمایش آنقدرها هم بد نیست، حداکثر متوسط ​​است. اما موضوع اینجاست. من با انیمه های عالی روبرو شده ام و با انیمه های سطل زباله مواجه شده ام، اما هرگز از انیمه های متوسط ​​ناامید نشده ام. از آن زمان من 5/10 را بدترین امتیاز ممکن می دانم. نمایش ها می توانند بد باشند، می توانید آنها را تماشا کنید و با دوستان خود در حالت مستی آنها را مسخره کنید. نمونه‌های مشابه فیلم‌های بدنامی مانند «اتاق» ساخته تامی ویسو هستند. هنوز به یاد دارم که Tokyo Ghoul، Sword Art Online و Promised Neverland Season 2 چقدر بد بودند. من از اشتباهات درس گرفتم و فقط ذائقه ام را بیشتر توسعه دادم. اما Dragonaut فقط متوسط ​​بود و بنابراین فراموش شدنی بود. آنقدر فراموش شدنی است که می خواهم زمانی را که در این نمایش تلف کرده ام، برگردانم. من آن را در سال 2007 تماشا کردم، داستان در مورد چیست؟ شخصیت های اصلی چه کسانی هستند؟ حتی در نمایش چه می گذشت؟ هیچی یادم نمیاد من می توانم همه شخصیت های ناروتو و وان پیس را نام ببرم. من هر قسمت از Death Note را از روی قلب می دانم. هرگز فیلم های شگفت انگیز گیبلی مانند پرنسس مونونوکه را فراموش نمی کنم. اما اژدها، من کاملاً همه چیز را از حافظه ام پاک کردم ... ...و 25 قسمت داشت! این بیش از 10 ساعت از زندگی من است! اگر چیزی فقط بد باشد، هر لحظه می توانم آن را رها کنم، آنقدرها هم در مورد آن کامل کننده نیستم. اما یک نمایش متوسط ​​شما را فریب می دهد تا آن را تماشا کنید و فقط کمی به شما امیدواری می دهد که ممکن است بهتر شود. زمانی که در سال 2007 نوجوان بودم، آنقدر احمق بودم که آن دروغ را خوردم. برای اینکه دیگر هرگز در چنین تله ای نیفتم، باید ذائقه خود را مانند یک سملیگر شراب توسعه دهم تا دیگر هرگز چنین زباله های ارزانی را نخورم. به همین دلیل است که من هیچ تحملی برای زباله‌هایی مانند کاپیتان مارول، شکارچیان ارواح، فیلم‌های انیمیشن لایو اکشن ژاپنی یا هر چیزی که بیش‌ازحد ارزیابی می‌شود مانند «نام تو» ندارم. این نمایش درس مهمی به من داد و از آن زمان دیگر هرگز به نمایش های متوسط ​​رضایت ندادم، مهم نیست که هواداران عذرخواهی خشمگین چقدر از آنها دفاع کردند. من چیزی از این نمایش متوسط ​​به یاد نمی آورم، با این حال هر وقت آن را به یاد می آورم، نفرت من بیشتر می شود.